เซียวเหิงจ้องมองเสิ่นหว่านถังด้วยแววตารุ่มร้อน ต่างจากดวงตาที่ดุดันและแข็งกร้าวของเซียวเหย่ แววตาของเขาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ แว่นตากรอบดำขับให้เขาดูสุภาพและหล่อเหลา แค่มองก็เหมือนจะจมดิ่งลงไปในนั้น
แม้เขาจะมีใบหน้าเดียวกับเซียวเหย่ แต่ใครที่เคยเห็นพวกเขาก็ไม่เคยสับสน
ทั้งคู่สบตากัน บรรยากาศเริ่มคลุมเครือและร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของทั้งสองค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กัน
ท่ามกลางลมหายใจที่พันกัน เซียวเหิงกดริมฝีปากของตัวเองลงบนกลีบปากที่เขาคิดถึงจนแทบบ้าอย่างหนักแน่น
เขาไร้ประสบการณ์ จูบไปตามสัญชาตญาณล้วน ๆ
มือใหญ่โอบรัดเอวคอดของเสิ่นหว่านถังไว้แน่น ลมหายใจยิ่งถี่กระชั้น
เสิ่นหว่านถังไม่ได้คาดหวังอะไรกับผู้ชายคนนี้มากนัก แค่ตอนนี้สถานการณ์พิเศษ ก็แค่ใช้ชีวิตคู่ไปวัน ๆ เท่านั้น
ตอนวันสิ้นโลก เธอทุ่มเททั้งใจ คิดว่าความรักจะก่อเกิดเมื่ออยู่ด้วยกันนาน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แต่สุดท้ายกลับเลี้ยงหมาขาวตาสองตัวไว้
ตอนนี้เธอไม่มีความหวังกับความสัมพันธ์แบบปกติของมนุษย์อีกแล้ว
ส่วนเรื่องชายหญิง ก็แค่ความต้องการทางกายตามธรรมชาติธรรมดา
ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองโง่จนเอาชีวิตไปทิ้งอีก
ขณะที่เซียวเหิงกำลังจะโอบกอดเสิ่นหว่านถังให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น เสิ่นหว่านถังก็ใช้มือดันอกของเขาไว้ หันหน้าไปทางด้านนอก นัยน์ตาเย็นเยียบ "ใครน่ะ"
เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกรั้ว
เซียวเหิงเดินไปเปิดประตู ก็เห็นหลินชุนเสียยืนอยู่ข้างนอก
เธอมีน้ำตาคลอหน่วย มองเซียวเหิงด้วยแววตาเศร้าอาดูร
เซียวเหิงมีสีหน้าเย็นชา ในแววตามีแต่ความรังเกียจ "จะมาไม้ไหนอีก"
น้ำตาของหลินชุนเสียไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่