ทันทีที่ยายผู้เฒ่าเอ่ยปาก หลิวชุ่ยฮวาก็เหี่ยวเฉาลงทันที
เธอกล้าตะคอกใส่สาวน้อยเป็นครั้งคราว แต่ไม่กล้าทะเลาะกับแม่สามีคนนี้
ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านมา เธอต้องทนทุกข์ลับ ๆ มานับไม่ถ้วน ถึงตอนนี้ยายผู้เฒ่าอายุใกล้แปดสิบแล้ว เธอก็ยังกลัวอยู่ดี
เดินเข้าครัวอย่างไม่เต็มใจ พิงวงกบประตูแล้วก็เริ่มร้องไห้
เซียวเหย่นั่งอยู่ข้างเตาไฟ ทำเป็นมองไม่เห็น
หลิวชุ่ยฮวาร้องไห้ครู่หนึ่ง เห็นว่าลูกชายไม่ยอมปลอบใจตัวเอง เธอก็อัดอั้นจนไปค้นแป้งสาลีในตู้ แต่พอค้นถุงธัญพืชจนหมด กลับไม่เห็นอะไรเลย
สีหน้าซีดเผือดทันที วันนี้ถ้ายายผู้เฒ่าไม่ได้กินแป้งสาลี ค่ำนี้เธอคงถูกแขวนคอตายหน้าประตูแน่
ถึงตอนนั้นทั้งครอบครัวของพวกเขาก็คงอยู่กันไม่ได้จริง ๆ
ทั้งที่จำได้ว่ายังมีแป้งสาลีอยู่นี่นา ไปไหนซะแล้ว
หันไปมองเซียวเหย่ "เสี่ยวซื่อ แป้งสาลีไปไหนแล้ว"
เซียวเหย่ผงกคาง "ทำแพนเค้กไง พายต้นหอม วันที่พี่สะใภ้มาบ้านเราเป็นวันแรก ก็ต้องได้กินของดี ๆ หน่อยสิ"
หลิวชุ่ยฮวาเปิดฝาครอบออกด้วยมือที่สั่นเทา เห็นพายต้นหอมที่ห่อด้วยผ้าขาวบาง มันแผลบ ๆ หอมชวนกินจนเธอเจ็บหัวใจ
"แก... ไอ้เด็กบัดซบนี่ แกทำลายแป้งกับน้ำมันหมูหมดเลยเรอะ"
"นี่แกไม่คิดจะใช้ชีวิตกันแล้วใช่ไหม"
"แม่อยู่บ้านนี้มาสามสิบปีแล้ว พ่อแกยังไม่เคยให้แม่กินพายต้นหอมสักครั้งเลยนะ"
"สรุปว่าแม่อดออมมากว่าครึ่งชีวิต กลับกลายเป็นให้คนที่เพิ่งเข้าบ้านได้สุขสบายแทน"
"มันเรื่องอะไรกัน"
เซียวเหย่หยิบพายออกมาชิ้นหนึ่ง ฉีกใส่ปากหลิวชุ่ยฮวา "แม่ครับ ที่แม่ลำบากเพราะยายหน้าเลือด พ่อฉันก็ไม่มีประโยชน์"