โดยไม่รู้ตัว พลังปราณมังกรเส้นนั้นในกายเขาก็เริ่มหมุนเวียนขึ้นมา และแผ่กลิ่นอายแห่งราชันย์มังกรออกมาโดยรอบ
นี่คือพลังกดดันแห่งตระกูลมังกร และมังกรคือจอมแห่งปวงปีศาจทั้งมวล
ไม่ผิดแน่ เจ้าเสือขาวลายหน้าผากนั่น เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังกดดันอันน่ากลัวของมังกร สายตาที่จ้องมองเฉินเอ้อจู้ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันที คำรามเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วหมุนตัวกระโดดไปข้างหลัง ไม่กี่ก้าวก็หายลับไปจากสายตา
เฉินเอ้อจู้ตะลึงไปครู่หนึ่ง
“แบบนี้ก็ไปแล้ว? ไม่ใช่สิ พี่เสือใหญ่บ้านนอกนี่มันอ่อนแอเกินไปแล้ว! ข้ายังคิดจะลองวิชากับมันสักสองสามท่าอยู่เลย!!”
ในใจเขารู้สึกขัดตาอยู่บ้าง
กำลังนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงของอู๋ชิงอวี่ที่ดูเหมือนเจ็บปวดดังมา
“พี่เอ้อจู้ ฉัน…ฉันถูกงูกัด!”
“หา? เป็นไปได้ยังไง??”
เฉินเอ้อจู้ตกใจ หันไปมอง เห็นอู๋ชิงอวี่กำลังนั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าเล็กซีดขาว สีหน้าเจ็บปวด
กางเกงยีนส์ที่ขาขวาของเธอถูกพับขึ้น บนขาที่ขาวเนียนไร้ที่ติ กลับมีรอยเขี้ยวงูชัดเจนหนึ่งรอย ผิวหนังรอบ ๆ เริ่มดำคล้ำ
ชัดเจนว่าถูกงูพิษกัดเข้าให้
เขารีบย่อตัวลง ตรวจดูอย่างละเอียด
อู๋ชิงอวี่สีหน้าเจ็บปวด พูดว่า “ฉันเพิ่งถอยหลังไปโดนพงหญ้า ไม่คิดว่าข้างในพงหญ้าจะมีงูเห่าพิษร้ายกัดฉันเข้าทีหนึ่ง! พี่เอ้อจู้ แย่แล้ว ฉันคงต้องตายแน่ ยาแก้พิษงูในหมู่บ้านเพิ่งหมดพอดี ซีรั่มก็ไม่มีด้วย ในที่เปลี่ยวแบบนี้ หาสมุนไพรก็ไม่เจอ!”