"พี่เอ้อจู้ ฉัน..."
อู๋ชิงอวี่ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบร้องเรียก แต่เฉินเอ้อจู้ไม่แม้แต่จะเหลียวแลเธอ
เหลือเพียงอู๋ชิงอวี่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเจ็บใจ น้ำตาคลอเบ้า ฉันก็แค่พูดอะไรผิดไปหน่อยเองนี่นา!!
อีกด้านหนึ่ง สวีหยางสีหน้าเย่อหยิ่ง ท่าทางสมใจอยาก มองเฉินเอ้อจู้เดินจากไปแล้วตะโกนว่า "ฮ่าๆ ไอ้หมอนี่คงถูกฉันพูดถูกเข้าหรือเปล่า ถึงได้รู้สึกผิด แต่ยังไงก็ต้องเป็นแบบนั้น ชิงอวี่ เธอควรขอบคุณฉันที่ช่วยชีวิตเธอไว้ ไม่งั้นถ้าเธอโง่ๆ ตามไอ้หมอนี่ไป ชีวิตคงไม่รอดหรอก!"
อู๋ชิงอวี่ตอนนี้โกรธแทบบ้า ตะโกนใส่เขาว่า "แกไปให้พ้นเลย อย่าตามฉันมาอีก!!"
แล้วเธอก็รีบวิ่งตามไปทันที
ถ้าต้องเลือกระหว่างสวีหยางกับเฉินเอ้อจู้ เธอยังรู้สึกว่าเฉินเอ้อจู้ไว้ใจได้มากกว่า
สวีหยางเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งทื่อทันที แช่งช้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อีดอกทอง ไว้รอแกก่อน เย็นวันหนึ่งฉันจะทำให้แกสยบให้ได้!!"
"ชิงอวี่ รอฉันก่อน!!"
เขาร้องตะโกนแล้วรีบวิ่งตามไป
"พี่เอ้อจู้ อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันไม่ได้สงสัยพี่จริงๆ นะ ก็เพราะสวีหยางไอ้เลวคนนั้น เป็นมันพูดมั่วซั่วเอง!"
หลังจากตามทันเฉินเอ้อจู้ อู๋ชิงอวี่ก็อธิบายอย่างอดทน สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ
เฉินเอ้อจู้มองเธอแล้วยิ้มบางๆ "ฉันไม่ได้โกรธอะไรหนิ ก็แค่อยากให้เธอเข้าใจผิดต่างหาก!"