"อ่า... นี้..."
ใบหน้าสวยของอู๋ชิงอวี่ยิ่งแดงก่ำ รู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนแก้ม จนไม่กล้าสบตากับเฉินเอ้อจู้โดยตรง
เฉินเอ้อจู้เริ่มกล้าขึ้น เขาค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้
เก็บดอกเบี้ยไว้ก่อน จะได้ถือเป็นการประทับตราอย่างเป็นทางการ เป็นการยืนยันความเป็นเจ้าของ!
อู๋ชิงอวี่เห็นดังนั้น ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ปฏิเสธ กลับหลับตาลงเสียอย่างนั้น
แต่ไม่ทันไร เสียงแหลมอันไม่สบายหูก็ดังขึ้นมาจากด้านข้าง
"เฉินเอ้อจู้ หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!"
ได้เลย บรรยากาศแสนโรแมนติกถูกทำลายในพริบตา!
เฉินเอ้อจู้โกรธจนแทบระเบิด หันไปมองก็เห็นสวีหยางไอ้หมอนี่ มันดันตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้
ตอนนี้มันกำลังจ้องเฉินเอ้อจู้ด้วยสายตาโกรธแค้น ดูท่าจะถล่มเข้ามาหาเรื่องราว ๆ เดียวนั่นแหละ
อู๋ชิงอวี่หน้าแดง มองเฉินเอ้อจู้แวบหนึ่ง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงราวกับลูกพลับ
ในใจเธอก็แปลกใจไม่น้อย ตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่ ถึงยอมให้เขาจูบแบบนี้? พวกเขาเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานแท้ ๆ ยิ่งไปกว่านั้น พี่เอ้อจู้เขา...
คิดมาถึงตรงนี้ สายตาของเธอก็กลับมาเป็นปกติขึ้นมาบ้าง
ส่วนสวีหยาง รีบพุ่งเข้ามาในไม่กี่ก้าว จ้องหน้าอู๋ชิงอวี่แล้วถามอย่างโมโห: "ได้เลย ๆ อู๋ชิงอวี่ ข้าเห็นว่าเจ้าทำตัวสูงส่งเสียเหลือเกิน ที่แท้ก็เป็นแค่นังแพศยานี่เอง ข้าตามจีบเจ้าหลายเดือน ไม่แม้แต่จะแตะมือได้เลย แล้วเจ้ากลับยอมให้ไอ้เฉินเอ้อจู้นี่มาจูบ ข้าเขี่ยอะไรไม่ออกเท่าไหร่หรือยังไง??"