“ตระกูลหวังในเมืองนี้นับเป็นครอบครัวฐานะปานกลาง หัวหน้าครอบครัวชื่อหวังซื่อซู ตอนนั้นอายุสี่สิบกว่า ทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นิสัยค่อนข้างอัธยาศัยดี ไม่เคยได้ยินว่าเคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร”
“คนที่อายุมากที่สุดในตระกูลหวังก็อายุเกิน 70 แล้ว หวังซื่อซูมีภรรยา ลูกชายสองคน ลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคนโตใกล้แต่งงานแล้ว ส่วนลูกสาวคนเล็กเพิ่งเรียนประถม ยังมีน้องชายของหวังซื่อซูชื่อหวังซื่อฟา กับภรรยาของน้องชาย รวมทั้งหมด 8 คน ไม่มีใครรอดชีวิตเลยสักคน”
เสียงของเหลยเชาค่อย ๆ เบาลง ภาพความสยดสยองในภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุผุดขึ้นในหัวโดยไม่รู้ตัว
“ที่เกิดเหตุสยดสยองมาก ฆาตกรบุกเข้าไปกลางดึก อาวุธที่ใช้มีทั้งของมีคมและของทื่อ ตอนนั้นหาอาวุธที่ใช้ก่อเหตุไม่พบ คาดว่าน่าจะเป็นมีดพร้าหรือค้อน ที่เกิดเหตุมีเลือดอยู่ทั่ว หมอนิติเวชตรวจสอบแล้ว ระบุเวลาตายว่าอยู่ระหว่างตี 2 ถึงตี 3”
“ประตูหน้าต่างถูกงัดหรือเปล่า? เป็นฝีมือคนรู้จักหรือคนแปลกหน้า?” เสิ่นหมิงซักต่อ นี่เป็นกุญแจสำคัญในการตัดสินลักษณะของคดี
“ประตูหน้าต่างยังอยู่ในสภาพดี ไม่มีร่องรอยถูกงัด มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นคนรู้จักลงมือ หรือไม่ก็ฆาตกรรู้จักคนในตระกูลหวังจนเรียกให้เปิดประตูได้”
“ตอนนั้นตำรวจตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสังคมของตระกูลหวังแล้ว ไม่พบใครที่มีความแค้นลึกซึ้งกับพวกเขา หวังซื่อซูทำการค้าอย่างสุจริต ไม่ได้ติดหนี้ใคร และไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับคนอื่น ส่วนน้องชายของเขา หวังซื่อฟา เป็นแค่ชาวนาซื่อ ๆ ยิ่งไม่มีศัตรูที่ไหน”
“ตอนนั้นเจ้าหน้าที่สืบสวนยังสอบถามเพื่อนบ้านทั้งสองฝั่งของตระกูลหวังด้วย ช่วงก่อนเกิดเหตุไม่มีใครทะเลาะกับครอบครัวนี้ ช่วงปีใหม่ก็ยังอยู่กันอย่างปรองดอง”