“ฉันบอกเลยว่าคดีนี้เป็นกระดูกชิ้นใหญ่ แต่ถ้าหาจุดทะลวงจากรอยเท้าได้ โอกาสไขคดีก็สูงมาก ขอบเขตการตรวจสอบในตอนนั้นระบุไว้แน่นอนแล้ว ผู้ต้องสงสัยต้องอยู่ในกลุ่มคนที่เก็บรอยเท้าครั้งนั้น เพียงแต่ยังหาไม่เจอเท่านั้น”
“ฉันรู้แล้ว คุณช่วยรวบรวมรายชื่อคนที่เก็บตัวอย่างทั้งสองครั้งกับจำนวนตัวอย่างไว้ให้หน่อย ฉันจะได้พอเห็นภาพก่อน เก็บของเสร็จแล้วจะไปทันที”
“ได้ เดี๋ยวฉันให้ผู้ช่วยส่งข้อมูลทางวีแชตให้ ทั้งหมดเป็นข้อมูลดั้งเดิมจากสำนวนคดี ไม่ได้แก้ไขอะไร” เหลยเชาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “อ้อ ขอเตือนอีกเรื่อง จำนวนตัวอย่างที่เก็บได้สองครั้งไม่เท่ากัน ตำรวจที่ทำคดีตอนนั้นก็จำสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ ตอนเทียบข้อมูลช่วยสังเกตตรงนี้ด้วย”
หัวใจของเสิ่นหมิงกระตุกวูบ เขาจับประเด็นสำคัญได้ทันที “จำนวนไม่เท่ากันเหรอ? ต่างกันเท่าไร?”
“ครั้งแรกเก็บได้ 486 ตัวอย่าง ครั้งที่สองได้กลับมาแค่สามร้อยเก้าสิบกว่าตัวอย่าง หายไปเกือบหนึ่งร้อยตัวอย่าง”
“ตอนนั้นบอกว่าบางคนออกไปทำงานต่างถิ่น บางคนลืม บางคนไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยไม่ได้ส่งมา ในสำนวนมีแค่รายชื่อคร่าว ๆ ไม่ได้ระบุเหตุผลว่าเป็นใครบ้าง”
เสิ่นหมิงกำโทรศัพท์แน่น หรี่ตาลงเล็กน้อย ตัวอย่างหายไปเกือบหนึ่งร้อย ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ แน่นอนว่าต้องมีอะไรผิดปกติ “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องนี้จะตรวจเป็นพิเศษ คุณส่งข้อมูลมาให้ฉันก่อน ฉันจะรีบไปให้เร็วที่สุด”
หลังวางสาย เสิ่นหมิงมองคำสำคัญบนกระดาษ ความเกียจคร้านเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น แววตาฉายประกายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย