ทั้งสองกินไปคุยไป พลางเล่าเรื่องสนุก ๆ เกี่ยวกับการไขคดี รวมถึงประสบการณ์หลังจากเหลยเชาเริ่มทำงานด้วย เผลอแป๊บเดียวก็กินกันไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ส่วนใหญ่เหลยเชาเป็นฝ่ายพูด เสิ่นหมิงเป็นฝ่ายฟัง
หลังกินเสร็จ เหลยเชาไปส่งเสิ่นหมิงที่หอพัก ก่อนจากกันยังไม่ลืมกำชับอยู่สองสามประโยค “รีบพักผ่อนนะ ถ้าต้องการอะไรเรียกฉันได้ตลอด ฉันอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามนี่เอง”
“รู้แล้ว คุณก็รีบพักผ่อนเหมือนกัน” เสิ่นหมิงพยักหน้า ก่อนผลักประตูเข้าไปในห้องพัก
หลังล้างหน้าล้างตา เสิ่นหมิงก็เอนตัวลงบนเตียง ในหัวมีแต่รายละเอียดคดีที่เหลยเชาเล่าให้ฟัง
คนแปดคนถูกฆ่าตายในคืนเดียว ที่เกิดเหตุมีรอยรองเท้าเบอร์ 42 เพียงรอยเดียว ตัวอย่างจากการเก็บสองครั้งต่างกันเกือบร้อยตัวอย่าง... คดีนี้ไม่ง่ายจริง ๆ แต่เสิ่นหมิงกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล จนแทบจะเหมือนคนวิปริต
เสิ่นหมิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูข้อมูลที่ผู้ช่วยของเหลยเชาส่งมา แล้วอ่านอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าอ่านไปนานเท่าไร เสิ่นหมิงก็ค่อย ๆ ผล็อยหลับไป ในฝันมีแต่รอยรองเท้าหลากหลายแบบเรียงแน่นเต็มพื้น รอให้เขาแยกแยะ
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นหมิงตื่นแต่เช้า หลังล้างหน้าล้างตาก็ไปโรงอาหาร เพิ่งนั่งลงก็เห็นเหลยเชาถือถาดอาหารเดินเข้ามา “อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนหลับเป็นไงบ้าง ไม่ได้นอนไม่หลับใช่ไหม?”
“หลับสบายดี ในฝันยังเทียบรอยรองเท้าอยู่เลย” เสิ่นหมิงยิ้มตอบ
“ดีเลย แสดงว่านายเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว”
เหลยเชานั่งลง ตักข้าวเข้าปากสองคำอย่างรวดเร็ว แม้แต่ตอนกินก็ยังไม่วายพูด “กินเสร็จแล้วฉันจะพานายไปห้องเทคนิค ตัวอย่างจัดเตรียมไว้หมดแล้ว แยกประเภทตามการเก็บครั้งแรกกับครั้งที่สอง แถมเขียนหมายเลขกำกับไว้ชัดเจน นายลงมือได้เลย”