“ผู้กำกับตี๋ เรียกผมมาหรือครับ”
“ฉันเป็นคนเลือกนายมาเองนะ คิดเห็นยังไงบ้าง?”
“ผมตรวจบาดแผลของผู้ตายแล้ว คิดว่าคนร้ายลงมือโหดเหี้ยมมาก แล้วก็เห็นด้วยกับที่คุณพูดครับ”
“ไม่ต้องเรียกคุณ ๆ หรอก ฉันเพิ่งอายุสามสิบเก้าเอง” ตี๋เหมิ่งหยิบบุหรี่ออกจากลิ้นชัก โยนให้เสิ่นหมิงมวนหนึ่งแล้วถาม “ดื่มชาอะไร?”
“อะไรก็ได้ครับ”
“งั้นเอาชาดอกไม้แล้วกัน~” ตี๋เหมิ่งหยิบใบชาใส่ถ้วยเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ รินน้ำร้อนลงไป “ที่ฉันเรียกนายมาครั้งนี้ ไม่ใช่ให้มาตรวจศพ กองบัญชาการตำรวจมณฑลมีหมอนิติเวชไม่ขาด ฉันเรียกนายมาเพราะถูกใจดวงตาคู่นี้ของนายต่างหาก”
“ให้ผมหาเบาะแสหรือครับ?”
“อีกเดี๋ยวฉันต้องไปคุมการค้นหาที่สวนสาธารณะ ฉันอยากให้นายไปด้วยกัน รู้สึกอยู่ตลอดว่าดวงตาคู่นี้ของนายไม่ด้อยกว่าผู้อาวุโสหม่า แต่ฉันเชิญผู้อาวุโสหม่ามาไม่ได้ เลยเชิญนายมาแทน”
“ผู้อาวุโสหม่าหม่าอวี้หลินหรือครับ?”
“แล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ”
“ผู้อาวุโสหม่ากำลังทำคดีอยู่หรือครับ?”
“คืนวันที่ 3 ตุลาคม มีคนถูกฆ่าที่หรงเฉิง ระหว่างเดินอยู่บนถนนก็ถูกของแข็งทุบศีรษะจนตาย คืนนั้นฝนตกด้วย”
“คดีฆาตกรรมคืนฝนตกคดีนั้น!!!”
พอเสิ่นหมิงได้ยินคำสำคัญเหล่านั้น ขนก็ลุกชันทันที
คืนฝนตก ของแข็ง ศีรษะถูกทุบ
สามคำนี้แยกกันก็ไม่ได้มีอะไร แต่พอเอามารวมกัน เสิ่นหมิงก็นึกถึงคดีใหญ่ที่มีชื่ออยู่ในบัญชีของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะขึ้นมาทันที!
“นี่เป็นรายที่สิบสองแล้วหรือครับ!?”
“ใช่ สิบสองรายแล้ว ผู้อาวุโสหม่าอยู่ที่เกิดเหตุ”