“เป็นยังไงบ้าง?”
“สะอาดมาก”
“เพื่อนร่วมงานจากแผนกเทคนิคของกองบังคับการตำรวจมณฑลสิบกว่าคนตรวจที่นี่มาเจ็ดแปดวันแล้ว ทุกอย่างถูกเช็ดไปสองรอบ”
“ผมว่าไม่ใช่เพราะฝนตกหรอก ต่อให้เป็นการปล้นฆ่าก็ทำไม่ได้รัดกุมขนาดนี้ ไม่เหลือร่องรอยหรือข้อมูลชีวภาพไว้เลยสักนิด ผู้กำกับตี๋อาจพูดถูก คนร้ายมาที่นี่เพื่อฆ่าคนโดยเฉพาะ”
“มันจะเหลือเชื่อขนาดนั้นจริงเหรอ?”
“มั่นใจสักแปดหรือเก้าส่วน”
หลี่ฮ่าวมองเสิ่นหมิงที่มีสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหันกลับไปมองที่เกิดเหตุอีกครั้ง
เขาทำงานภาคสนาม ทั้งสมองและกำลังล้วนมีพร้อม ย่อมเข้าใจความหมายที่เสิ่นหมิงพูด
“เราตรวจสอบไปไกลแค่ไหนแล้ว?”
“ครั้งก่อนตรวจรอบ ๆ ในรัศมีห้ากิโลเมตร”
“ฝั่งตรงข้ามลำธารนี่เดินข้ามไปได้ไหม?”
“ได้ แต่เดินลำบากหน่อย”
“งั้นไปดูกันก่อน ข้างบนเป็นถนน ตอนขามาผมเห็นกล้องวงจรปิดหลายตัว คิดว่าคนร้ายอาจมาจากฝั่งตรงข้ามลำธาร”
“เจ้าหน้าที่ตรวจร่องรอยหลายคนก็คิดแบบนั้น ฝั่งนั้นเป็นพื้นที่หลักที่เราจะตรวจสอบ”
เสิ่นหมิงเดินนำหน้า ไม่ทันคิดอะไรก็ก้าวลงน้ำลุยข้ามไป โชคดีที่ตอนนี้อากาศยังไม่หนาวมาก อดทนสักหน่อยก็ผ่านไปได้
สภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่เป็นปัญหาเลยสำหรับตำรวจติดอาวุธ พวกเขาเดินตามหลังเสิ่นหมิงและลุยข้ามไปอย่างรวดเร็ว
พอข้ามลำธารมา เสิ่นหมิงบีบปลายขากางเกงที่เปียกน้ำแล้วกระทืบเท้า สะบัดน้ำส่วนเกินออก คนอื่น ๆ ก็ทำตามกันเป็นแถว ไม่นานขบวนก็ออกเดินทางต่อ
สวนป่าก็ต้องมีป่าเป็นอันดับแรก และสถานที่แห่งนี้ก็มีคุณสมบัติตรงตามนั้นอย่างเห็นได้ชัด ป่าฝั่งตรงข้ามแม่น้ำมีร่องรอยคนเดินผ่านอยู่ไม่น้อย แต่เสิ่นหมิงไม่ได้สนใจ