“ทุกคนมากันครบแล้ว งั้นไม่พูดอ้อมค้อม เราจะสรุปเบาะแสทั้งหมดที่ได้จากการลงพื้นที่ แล้วเชื่อมโยงเรื่องของเฉาซวีกับคดีฆาตกรรมที่สวนสาธารณะหูปินเมื่อปี 2011 วันนี้ต้องคลี่คลายข้อสงสัยให้ชัดเจน และกำหนดทิศทางการสืบสวนขั้นต่อไปให้แน่นอน”
ภายในห้องประชุมของสำนักงานตำรวจมณฑล ตี๋เหมิ่งถือเอกสาร เงยหน้ามองผู้คนทั้งสองฝั่ง ก่อนสบตากับเสิ่นหมิงแล้วเอ่ยอย่างไม่เร่งร้อน
“เริ่มจากข้อมูลพื้นฐานของเฉาซวี เสี่ยวจาง รายงานข้อมูลจากการลงพื้นที่มาให้ครบถ้วนตามจริง”
“รับทราบครับ ผู้บัญชาการ!” ตำรวจที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวจางลุกขึ้น เดินผ่านผู้คนไปยังหัวโต๊ะประชุม เสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับแล็ปท็อป เปิดแฟ้มแล้วเริ่มรายงาน
“ก่อนอื่น ขอให้ดูข้อมูลส่วนตัวของเฉาซวี”
หน้าแรกบนจอใหญ่เป็นข้อมูลส่วนตัวกับรูปถ่ายของเฉาซวี
“เฉาซวี เพศหญิง อายุ 22 ปี ตอนเกิดเหตุเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ประจำเมือง หายตัวไปเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2011 พ่อแม่ของเธอเข้าแจ้งความที่สถานีตำรวจในพื้นที่ ตอนนั้นเราก็ตั้งคดีคนหายและสืบสวนแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยใด ๆ”
“จนกระทั่งรื้อคดีสวนสาธารณะหูปินขึ้นมาสืบสวนอีกครั้ง ผู้กำกับตี๋สั่งให้ค้นหาในทะเลสาบ พวกเราพบมีดสั้นเล่มหนึ่ง จากนั้นก็ค้นพบกระดูกต้นขาสองชิ้น เมื่อนำข้อมูลดีเอ็นเอมาเปรียบเทียบ จึงยืนยันได้ว่าเฉาซวีถูกฆาตกรรม”
“ทุกคนที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นให้ข้อมูลตรงกันว่าเฉาซวีเป็นคนอ่อนโยน อารมณ์ดีมาก ไม่ชอบพูด ไม่ก่อเรื่อง ไม่ทะเลาะกับใคร วงสังคมแคบจนน่าเหลือเชื่อ ปกติชีวิตมีแค่เรียน เข้าห้องสมุด แล้วก็กลับหอพัก แทบไม่เข้าสังคมนอกมหาวิทยาลัย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปสร้างความขัดแย้งกับใคร”