ตามปกติแล้ว ฆาตกรที่มีความรู้ด้านการชันสูตรย่อมมีความรู้ด้านการสืบสวนคดีอาญาอยู่บ้าง ไม่มากก็น้อย ต่อให้เป็นหมอก็ยังรู้วิธีจัดการศพไม่ให้ถูกจับได้
ดังนั้น หากจะทิ้งศพ ย่อมต้องเลือกสถานที่ที่ลับตากว่านี้ เช่น ในหุบเขาลึก หมู่บ้านร้าง หรือท่อระบายน้ำ ไม่ใช่ทะเลสาบในสวนสาธารณะหูปินที่ชาวเมืองแวะเวียนไปกันบ่อย ๆ เพราะไม่ช้าก็เร็วทะเลสาบต้องถูกขุดลอกก้นบ่อ ศพจึงมีโอกาสถูกพบได้ง่าย
เมื่อตัดความเป็นไปได้ทั้งหมดออกไป สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงข้อเดียว ก่อนหน้านี้ฆาตกรมีสถานที่ทิ้งศพประจำ แต่ในช่วงเดือนมิถุนายน ปี 2011 สถานที่นั้นกลับใช้ไม่ได้แล้ว อาจถูกปิดกั้น มีคนเฝ้า หรือกำลังมีการก่อสร้าง
เมื่อไม่มีทางเลือก จึงต้องนำกระดูกของเฉาซวีและอาวุธที่ใช้ฆ่าไปถ่วงไว้ในทะเลสาบของสวนสาธารณะหูปินพร้อมกัน เป็นการทิ้งศพฉุกเฉิน ทางเลือกสุดท้ายในยามคับขัน
แล้วอีกความเป็นไปได้ล่ะ? ถ้าฆาตกรเป็นหมอ จะตัดความเป็นไปได้นี้ออกไปได้อย่างไร?
เหตุผลนั้นง่ายมาก ในวันที่เกิดเหตุ หมอทุกคนในอำเภอเป่าซานที่เฉาซวีฝึกงานอยู่ต่างมีหลักฐานว่าอยู่ปฏิบัติหน้าที่ แม้แต่คนที่พักอยู่บ้านก็มีพยานยืนยัน ไม่มีใครเดินทางไปเมืองหลวงของมณฑล
ส่วนนักศึกษาแพทย์ที่เคยถูกสงสัย ก็ถูกตัดออกไปทีละคน แม้เฉาซวีจะเป็นคนเก็บตัว แต่เธอไม่ได้โง่ ย่อมรู้ว่าที่ไหนไปได้และที่ไหนไม่ควรไป
ทั้งที่วันรุ่งขึ้นยังต้องไปทำงาน คืนนั้นต้องเกิดเหตุบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้แน่ ๆ เฉาซวีถึงปฏิเสธการไปสถานที่อื่นไม่ได้ และสถานที่นั้นก็ไม่น่าจะเป็นเมืองหลวงของมณฑล