“คุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นและอยู่หอเดียวกับเฉาซวีตอนเรียนมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”
“ฉันชื่อหลิวเหมิง อยู่ห้องเดียวกับเฉาซวี เรื่องของเธอที่ฉันรู้ ฉันจะเล่าให้ฟังหมดแน่นอนค่ะ”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของตำรวจ พยาบาลสาวดูประหม่าเล็กน้อย เธอยังต้องรีบเอาอาหารไปให้ลูกชายด้วย
“ได้ งั้นผมไม่อ้อมค้อมนะ ครอบครัวของเฉาซวีแจ้งความว่าเธอหายตัวไปเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2011 ตอนนั้นคุณรู้เรื่องนี้ไหม?”
“รู้ค่ะ ตอนนั้นทั้งมหาวิทยาลัยวุ่นวายกันไปหมด ครอบครัวเธอมาที่มหาวิทยาลัยแล้วโวยวาย บอกว่าคนหายไปแล้ว ต้องให้ทางมหาวิทยาลัยชี้แจง ตอนที่แจ้งความว่าเธอหายตัวไป ฉันจำได้แม่นเลยค่ะ ทางสถานีตำรวจยังโทรมาถามฉันด้วย น่าจะช่วงปลายเดือนมิถุนายนนั่นแหละ”
“ก่อนเธอหายตัวไป เคยพูดอะไรแปลก ๆ กับคุณไหม? หรือมีเรื่องบาดหมางกับใคร เคยไปล่วงเกินใครหรือเปล่า? คุณรู้ไหมว่าเธอตั้งใจจะไปหาใครหรือไปที่ไหน?”
“ฉันไม่รู้ว่าเธอจะไปไหนค่ะ เฉาซวีเป็นคนอ่อนโยน ปกติไม่ค่อยพูดกับใคร แม้แต่กับพวกเราในห้องก็แทบไม่เคยทะเลาะกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องไปล่วงเกินใคร เจอใครก็สุภาพกับเขาหมด พวกเราต่างคิดว่าเธออารมณ์ดีมาก”
“ไม่มีเรื่องขัดแย้งเลยสักนิดหรือ? กับเพื่อนนักศึกษา อาจารย์ หรือคนนอกมหาวิทยาลัยก็ไม่มี?”
พยาบาลสาวขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่มีจริง ๆ ค่ะ ปกติเธอไปเรียนเสร็จก็ไปห้องสมุด ไม่ก็เตรียมเรื่องฝึกงาน วงสังคมของเธอแคบมาก ไม่เคยมีปากเสียงกับใครเลย”