บทที่ 136 ยืมเงินไปรักษาโรค
“ชื่อ! ภูมิลำเนา! หมายเลขบัตรประชาชน!”
ในห้องทำงานของสำนักงานตำรวจมณฑลนครหัวหยาง หวังเทียนเลี่ยงประคองกระติกน้ำร้อนไว้ด้วยสองมือ นั่งอยู่กลางโต๊ะสอบสวน มองหวังซู่เหวินด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง
“หวังเหว่ย เกิดที่เกาะหูลู่...”
“ปัง ปัง ปัง!”
หวังเทียนเลี่ยงตบโต๊ะติดกันสามครั้งอย่างแรง ขัดจังหวะคำตอบของหวังซู่เหวิน
“ยังคิดจะลองเสี่ยงดวงอยู่อีกหรือ? ในเมื่อแกกล้าขนาดนี้ งั้นเรามาพนันกันไหม? ถ้าหมายเลขบัตรประชาชนที่แกบอกไม่ตรงกับข้อมูลของตัวเอง แกจะยอมรับสารภาพ แต่ถ้าตรงกัน ฉันจะปล่อยแกไปโดยไม่พูดสักคำ เอาไหม?”
หวังซู่เหวินไม่ตอบ กลับหันหน้าไปอีกทาง จ้องหลอดไฟบนเพดาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ถามอีกครั้ง ชื่อ! ภูมิลำเนา! หมายเลขบัตรประชาชน! ฉันถามหวังซู่เหวิน ไม่ใช่หวังเหว่ยบ้าบออะไรนั่น! สืบมาถึงตัวแกแล้ว ยังจะพูดว่าเกาะหูลู่ เกาะหูลู่อยู่อีกหรือ? หนีมาตั้งสิบกว่าปีจนจำไม่ได้แล้วหรือว่าบ้านอยู่ที่ไหน? ไม่คิดจะยอมรับภรรยากับลูกแล้วหรือไง?”
“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร ยังไงผมก็ชื่อหวังเหว่ยมาตั้งแต่เกิด คุณไม่เชื่อ ผมก็ช่วยไม่ได้”
“งั้นก็ง่ายเลย แล้วถ้ามีคนจำแกได้ขึ้นมาจะทำยังไง?” หวังเทียนเลี่ยงชี้นิ้วโป้งขวาไปด้านหลัง พูดอย่างมั่นใจ “ห้องข้าง ๆ มีคนชื่อหวังซู่หยาอยู่ จะให้ฉันเรียกเขามาจำแกไหม? ลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ คงจำกันไม่ได้หรอกนะ? จะตรวจเลือดก็ได้!”