“พูดจบหรือยัง?”
“จบแล้ว”
“ฮึ… ไม่ใช่มั้ง?” หวังเทียนเลี่ยงวางแก้วลง เดินไปตรงหน้าหวังเทียนเลี่ยง แล้ววางมือทั้งสองข้างบนโต๊ะสอบสวน ก่อนมองหวังซู่เหวินจากที่สูงกว่า
“ไม่ใช่ตรงไหน?” หวังซู่เหวินอ้าปากถามกลับ
“คุณบอกว่าฆ่าเขาเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมคืนเงิน แถมยังดูถูกคุณด้วย แต่เท่าที่ผมรู้ คุณลาออกตั้งแต่วันที่ 29 แล้วนี่ ลาออกไปทำไม?”
“ผู้เฒ่าที่บ้านป่วย ผมเลยรีบกลับบ้านไปหาเงินไง”
“เห็นไหม ไม่จริงใจแล้วใช่ไหม” หวังเทียนเลี่ยงชี้หวังซู่เหวินด้วยมือขวา พลางยิ้มแล้วชี้นิ้วใส่เขาสองที “ลองเปลี่ยนคำพูดดูไหม คุณเป็นหนี้ครอบครัวผู้ตาย พอลาออกแล้วเตรียมกลับบ้านเกิด ถูกผู้ตายจับได้เข้า เลยไปถึงบ้านเขาเพื่อฆ่าปิดปาก แบบนี้ฟังขึ้นไหม?”
“ไม่มีทาง ผมไม่ใช่คนเลวแบบนั้นสักหน่อย” หวังซู่เหวินแค่นยิ้มแห้ง ๆ สองที
“แค่ขยับปากไปมา คุณก็โยนความรับผิดชอบให้คนอื่นหมดแล้ว ยังไม่เลวอีกหรือ? เขาไม่คืนเงินที่ติดคุณ แถมยังไล่คุณออกไปอีก ถ้าคุณจะเอาชีวิตแลกชีวิตแล้วเดินไปหยิบมีดในครัว ผู้ตายจะยืนดูคุณหยิบมีดไปเฉย ๆ หรือไง? ทั้งครอบครัวเขาก็อยู่กันครบ เขาคุ้นเคยกับครัวมากกว่าคุณไม่ใช่หรือ?”
“ผมเคยไปบ้านพวกเขาหลายครั้ง เลยรู้ว่าครัวอยู่ตรงไหน”
“คุณบอกว่าลาออกไปทวงเงินเพราะคนที่บ้านป่วย เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมเมื่อกี้ไม่พูด?”
“ผมไม่คิดว่าเรื่องที่บ้านสำคัญอะไร เลยไม่ได้ตั้งใจจะพูด”
“นี่ไม่สำคัญหรือ? แล้วอะไรถึงจะสำคัญ? คุณลาออกเพราะคนที่บ้านป่วย แถมยังลาออกไปทวงหนี้ จะไม่สำคัญได้ยังไง? เพิ่งแต่งเรื่องขึ้นมาสินะ?”