“รู้จักเฉาซวีไหม?”
“รู้จักครับ”
“คุณกับเฉาซวีมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?”
“ก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับลูกน้องทั่วไป พูดได้แค่ว่ารู้จักกัน เธอมาฝึกงานที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งของเรา”
“เคยทำอะไรผิดกฎหมายหรือผิดระเบียบกับเฉาซวีบ้างไหม อย่างเช่นแอบบอกเป็นนัยว่าจะให้เธอทำตามกฎลับเพื่อบรรจุเป็นพนักงาน หรือโยกย้ายตำแหน่งอะไรทำนองนั้น”
“ไม่มีครับ ไม่มี” โจวลี่โปประสานมือไว้ระหว่างขาทั้งสองข้าง ร่างกายโยกไปมาโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังประหม่า
ตอนนี้โจวลี่โปว่าง่ายขึ้นมาก เพราะรู้ฐานะของคนตรงหน้าแล้ว ทั้งยังรู้ว่าถูกเรียกมาสอบเรื่องคดีอะไร จึงไม่กล้าวางท่าอีก
“ไม่ใช่มั้ง จากข้อมูลที่เราสืบมา คุณเคยเรียกเฉาซวีไปที่ห้องทำงานหลายครั้ง คุณเรียกเธอไปทำอะไร!” ตี๋เหมิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึม ตั้งคำถามถึงข้อสงสัยที่ได้จากการสอบถามผู้เกี่ยวข้องทีละข้อ
“เธอเป็นนักศึกษาฝึกงาน ผมก็แค่เป็นห่วงเรื่องสภาพการทำงานกับการปรับตัวของพวกเธอ”
“จำเป็นต้องให้คุณเป็นห่วงด้วยหรือ? คุณไม่รู้หรือไงว่าคนอื่นเขามองคุณยังไง!” ตี๋เหมิ่งจ้องโจวลี่โปด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงพลันดังขึ้นอย่างมาก
โจวลี่โปยิ่งประหม่ากว่าเดิม ร่างที่โยกไปมาเมื่อครู่หยุดนิ่ง เขาก้มหน้าไม่กล้าสบตาตี๋เหมิ่ง เนื่องจากถูกเรียกตัวมา จึงไม่ได้ใส่กุญแจมือให้โจวลี่โป
“เดือนมิถุนายน ปี 2011 คุณเคยไปเมืองเอกครั้งหนึ่ง ไปทำอะไรที่นั่น!”
“ไป...” โจวลี่โปอ้ำอึ้ง
“ปัง!”
ตี๋เหมิ่งฟาดโต๊ะอย่างแรง ขัดจังหวะความคิดของโจวลี่โป แล้วตะคอกเสียงดัง “ไปทำอะไรก็พูดมาตรง ๆ! ใช่ก็บอกว่าใช่ ไม่ใช่ก็บอกว่าไม่ใช่! ถ้ากล้าบอกว่าจำไม่ได้ ฉันจะใส่กุญแจมือให้เดี๋ยวนี้! เรื่องเฉาซวีหายตัวไปใหญ่โตขนาดนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะลืมว่าตอนนั้นตัวเองกำลังทำอะไร!”