“ผอ.โจว ตอนนี้ผมกำลังเรียกตัวคุณมาสอบปากคำ ไม่ใช่เรื่องว่าจะมีหลักฐานหรือไม่ถึงเรียกตัวได้ ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้กฎหมายดี เมื่อหน่วยงานตำรวจตรวจสอบเบื้องต้นในคดีอาญา ก็สามารถเรียกผู้ต้องสงสัยมาสอบปากคำได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย คุณเองก็ควรให้ความร่วมมือ นี่ไม่ใช่การปรึกษาหารือ!”
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาเรียกตัวผม! จะเรียกผม อย่างน้อยก็ต้องบอกเหตุผลสิ แค่สงสัยก็เรียกตัวได้หรือไง!”
เสียงจากปลายสายดังมาก ฟังออกชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังโมโห
“ผมบอกไปสองรอบแล้ว เพราะคุณอยู่ในกลุ่มผู้ต้องสงสัยที่เราตรวจสอบ จากผลการตรวจสอบ คุณมีทั้งเวลาและความสามารถเพียงพอที่จะลงมือในคดีที่เรากำลังสืบสวน และเคยปรากฏตัวในที่เกิดเหตุ นี่คือเหตุผลที่เราเรียกตัวคุณ”
“คุณสงสัยก็เลยสงสัยงั้นเหรอ! ให้ผู้กำกับของพวกคุณโทรหาผม! ผมกำลังทำงานอยู่ จะให้ผมฟังคุณเรียกตัวเนี่ยนะ! ถ้าจะสอบปากคำก็พาคนมาหาผมเอง! คิดจะกำเริบเสิบสานหรือไง!”
“ผอ.โจว ใจเย็นก่อนครับ การสนทนาครั้งนี้กำลังถูกบันทึกเสียงอยู่ นี่ไม่ใช่คำขู่ ตอนนี้ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ หลังจากวางสายผมจะส่งหนังสือเรียกตัวให้คุณ หากยังไม่ให้ความร่วมมืออีก เราก็จำเป็นต้องใช้มาตรการบังคับ”
“คิดว่าผมรังแกง่ายนักหรือไง! รหัสตำรวจของคุณอะไร! รอดูได้เลยว่าผมจะร้องเรียนคุณ!”
“ผมชื่อจางเซิ่ง รหัสตำรวจ Xxxxxx หากผมทำผิดกฎหมายหรือระเบียบข้อบังคับประการใด ยินดีให้ร้องเรียนครับ!”
“ตู๊ด ๆ ๆ…”
โจวลี่โปวางสาย ส่วนจางเซิ่งเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นตี๋เหมิ่งกำลังจ้องตนเองด้วยดวงตาเป็นประกาย