“ตอนนี้ประเด็นคือ ทุกคนเห็นบันทึกคำให้การของไต้ชางหนิงตอนถูกสอบปากคำที่สำนักงานตำรวจมณฑลแล้วใช่ไหม? โดยพื้นฐานแล้วตรงกับของโจวลี่โป”
“เราตรวจสอบเรื่องของโจวจื้อเผิงแล้ว ทั้งทางโรงเรียนและโรงพยาบาลต่างยืนยันว่าเรื่องที่โจวจื้อเผิงพูดไม่มีปัญหา”
“ส่วนฉางเฟิง หัวจื่ออัน และจ้าวจื้อเฉิง ทั้งสามคนก็แทบจะถูกตัดออกจากการเป็นผู้ต้องสงสัยแล้ว ที่เหลือก็มีแค่จูเสี้ยวเทียน”
“ลองพูดความเห็นกันมา ทุกคนกันเองทั้งนั้น พูดได้ตามสบาย”
ตี๋เหมิ่งพูดจบก็เริ่มกวาดตามองคนในห้องประชุม
“ผู้กำกับตี๋ ผมมีความคิดหนึ่งครับ” เสิ่นหมิงยกมือขวาขึ้นกล่าว
“เชิญพูดครับ ผู้เชี่ยวชาญเสิ่น”
“ผมคิดว่าเราไม่ควรเพ่งเล็งแค่ตัวบุคคลเพียงอย่างเดียว พวกเขาอาจร่วมมือกันฆ่าคน หรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมก็ได้ อย่างโจวลี่โปกับไต้ชางหนิง หลังฆ่าคนแล้วก็อาจซักซ้อมคำให้การกันล่วงหน้า เตรียมคำพูดชุดหนึ่งไว้รับมือสถานการณ์แบบนี้”
“เป็นความคิดที่ดีมาก เสี่ยวจาง นายรับไปจัดการ ตรวจดูแอปแชตกับอุปกรณ์สื่อสารของทั้งสองคน แล้วสืบลึกถึงตัวตนของพวกเขาอีกหน่อย ดูว่าติดต่อกันบ่อยแค่ไหน”
“รับทราบ!” จางเซิ่งหยิบปากกาขึ้นมาจดคำสั่งของตี๋เหมิ่ง
“มีความเห็นอื่นอีกไหม?”
“ผู้กำกับตี๋ ผมคิดว่าจูเสี้ยวเทียนมีพิรุธมาก เขาบอกว่าต้องผ่าตัด แต่เท่าที่เรารู้ เขามีเวลาว่างเหลือเฟือทั้งช่วงเช้าและช่วงเย็นที่จะมารับการสอบปากคำที่สำนักงานตำรวจมณฑล ทว่าเขากลับยืนกรานขอเลื่อนไปก่อน อาจเป็นเพราะรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีก็ได้”