“คุณหมายถึงหลิวเฉินคนนั้นหรือ?”
“ใช่ เขานั่นแหละ”
“เขาไม่มีแรงจูงใจในการก่อเหตุไม่ใช่หรือ? เขาเจอหนิวจิ่งหลี่แค่สองครั้งเอง ตอนตรวจสอบก็แค่ถามไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดจะสงสัยเขาเลยสักนิด” ตี๋เหมิ่งพูดพึมพำพลางไล่ดูข้อมูลในแฟ้ม
“ถ้าจำไม่ผิด หลิวเฉินคนนี้สูงแค่ 169 เซนติเมตร เมื่อก่อนเขาเคยขี่มอเตอร์ไซค์แล้วประสบอุบัติเหตุจนขาหัก ฉันเลยจำเขาได้แม่น ตอนนั้นยังคิดอยู่เลยว่า ทำไมเขาไม่ฉวยโอกาสตอนหนิวจิ่งหลี่ถูกระเบิดตาย เปิดสาขาเพิ่มสักแห่งนะ”
“ถ้าเขากล้าทำแบบนั้น ฉันก็กล้าพาเขากลับมาสอบสวน”
“อย่าพูดเหลวไหลสิ ทำธุรกิจก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ ตอนนั้นทั้งอำเภอเยว่ไถมีร้านซ่อมรถแค่สองร้าน หนิวจิ่งหลี่ตายแล้ว ถ้าฉันไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิด วันรุ่งขึ้นฉันก็กล้าเปิดร้านอีกแห่งข้างร้านหนิวจิ่งหลี่ได้ ต่อให้คุณไม่เปิด ก็ยังมีคนอื่นเปิดอยู่ดี”
“ฉันไม่เข้าใจเรื่องทำธุรกิจ ฉันรู้แค่ว่าถ้าเขาทำแบบนั้น เราต้องจับตาดูเขาแน่”
“จับตาก็จับไปสิ ฉันไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิด ยังจะกลัวคุณจับตาฉันอีกหรือ? จะตรวจสอบยังไงก็ตามใจ”
“คุณหมายความว่าเขามีพิรุธหรือ? เป็นไปไม่ได้หรือที่เขาแค่ไม่มีเงิน?”
เหลยเชาส่ายหน้า เดินไปข้างตี๋เหมิ่ง แล้วเปิดข้อมูลของหลิวเฉินขึ้นมา “ทั้งอำเภอมีคนทำงานซ่อมรถแค่สองคน ฝีมือเขาก็ไม่เลว จะหาเงินไม่ได้ได้ยังไง อีกอย่าง เช่าร้านสักห้องจะต้องใช้เงินสักเท่าไรกัน เครื่องมืออะไรพวกนั้นที่บ้านเขาก็มีอยู่แล้ว”
“ตรวจดูไหม?”
“ตรวจ ดูว่าหลิวเฉินกับหนิวจิ่งหลี่เคยติดต่อกันเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า ไม่ว่าจะเรื่องไหน โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจ ทั้งคู่แค่รู้ว่าอีกฝ่ายมีตัวตนอยู่ ภรรยาหนิวจิ่งหลี่ก็ยังบอกว่าเขาไม่รู้จักหลิวเฉิน สองคนนั้นเจอกันที่ไหน เจอกันแค่สองครั้ง ตรวจสอบได้ไม่ยาก”