“อาหมิง ตื่นเช้าจัง!” หม่าอวี้หลินขยี้ตา พอผลักประตูห้องประชุมเข้าไปก็ร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เขาคิดว่าตัวเองตื่นเช้ามากแล้ว ด้วยอายุที่มากขึ้น การนอนจึงตื้นเป็นทุนเดิม แค่ 7 โมงเช้าก็มาถึงที่นี่แล้ว ตอนแรกนึกว่าห้องประชุมคงไม่มีใครเสียอีก ไม่คิดว่าเสิ่นหมิงจะอยู่ที่นี่
“ลุง ผมเจอรอยเท้า 2 รอย เมื่อคืนกลับไปแล้วคิดถึงมันจนดึกกว่าจะหลับ พอหลับไปสักพักก็ตื่นขึ้นมาเอง เลยคิดว่าจะมาดูสักหน่อย”
“รอยเท้าอะไร? เอามาให้ดูหน่อย”
“รอยเท้าหมายเลข 2131 กับหมายเลข 147 ครับ ลุงลองดู” เสิ่นหมิงเลื่อนของในมือไปด้านข้าง หยิบปากกาเขียนแผนที่ด้วยมือขวา แล้วทำเครื่องหมายลงบนแผนที่ “ลุงดูสิครับ 2131 อยู่ตรงนี้ นับว่าห่างจากจุดระเบิดมาก ส่วนรอยเท้าหมายเลข 147 เก็บได้ด้านหลังอู่ซ่อมรถ แบบนี้ไม่สมเหตุสมผลเลย แปลกมาก”
“เบลอขนาดนี้เลยหรือ?” หม่าอวี้หลินเพิ่งรับรอยเท้าหมายเลข 147 มา คิ้วก็ขมวดทันที
“ไม่อย่างนั้นผมคงตัดสินใจไม่ถูกหรอกครับ ลุงดูสิ รอยเท้าหมายเลข 147 เบลอมาก ผมดูได้แค่เค้าโครงลายพื้นรองเท้ากับขนาด แล้วประเมินคร่าว ๆ ว่ารอยเท้าทั้งสองน่าจะเป็นของคนคนเดียวกัน แต่ยืนยันเต็มร้อยไม่ได้”
“เรื่องแบบนี้แค่มีความเป็นไปได้สูงก็พอแล้ว ถ้ามีผู้ต้องสงสัยก็ส่งให้รองผู้กำกับตัดสินใจว่าจะสืบต่อหรือไม่” หม่าอวี้หลินมองซ้ายทีขวาที สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นหมิงไม่ได้พูดต่อ ในเวลาแบบนี้ต้องปล่อยให้หม่าอวี้หลินตัดสินใจเอง หากทั้งคู่เห็นตรงกันว่ารอยเท้าสองรอยนี้มีโอกาสสูงที่จะเป็นของคนคนเดียวกัน ก็แทบจะยืนยันได้แล้วว่าเป็นคนเดียวกัน และสืบหาตัวต่อได้