“ชื่ออะไร?”
“หลิวเฉิน”
“ดูให้ดี นี่คือรถของสำนักงานตำรวจมณฑล ส่วนคันหลังเป็นรถของสถานีตำรวจอำเภอเยว่ไถ รู้ไหมว่าทำไมพวกเราถึงจับคุณ?” หลี่ฮ่าวถามเสียงขรึม เขากับเกาหลงพาสามีภรรยาคู่นั้นขึ้นรถ โดยคนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนอยู่ข้างหลัง
ที่จริงตอนกดตัวหลิวเฉินไว้ เขาก็พอรู้อยู่แล้วว่าจับคนไม่ผิดแน่ เพราะหลังจากเขาประกาศตัวว่าเป็นตำรวจ หลิวเฉินก็ไม่ขัดขืนเลยสักนิด ตัวอ่อนปวกเปียกจนเขาต้องพยุงขึ้นมาเอง
ถ้าเป็นคนธรรมดาที่ถูกจับผิด อย่างน้อยก็คงร้องโวยวายว่าจับผิดคนแล้ว แต่คนที่ถูกจับแล้วยังไม่พูดอะไรสักคำแบบนี้ เก้าในสิบย่อมไม่ใช่คนบริสุทธิ์ ต้องมีเรื่องติดตัวแน่
“พูดมา! พวกเรามาจากสำนักงานตำรวจมณฑลแล้ว ยังคิดจะปฏิเสธอีกหรือ? รู้ไหมว่าจับคุณมาทำไม!”
“รู้...”
“งั้นก็บอกมาเองว่าทำเรื่องอะไรไว้”
“หนิวจิ่งหลี่...”
เรียบร้อย!
ทุกคนในรถตู้พากันยิ้ม นี่เป็นวิธีสอบสวนแบบจู่โจมที่อาศัยความต่างของข้อมูลอย่างชัดเจน
หลังจับผู้ต้องสงสัยได้ ก็ยังไม่พูดอะไร ปล่อยให้ผู้ต้องหาพูดเองก่อน หากยังไม่ยอมเปิดปาก ค่อย ๆ เผยหลักฐานที่มีทีละนิด บ่อนทำลายกำแพงในใจของผู้ต้องสงสัย จนอีกฝ่ายยอมรับสารภาพด้วยตัวเอง
โดยทั่วไป คนส่วนใหญ่ที่ก่อคดีแล้วถูกจับมักยอมรับผิด เว้นแต่จะเป็นอาชญากรเหี้ยมโหดที่เข้าออกคุกมาหลายครั้ง พวกเขาคิดว่าในเมื่อถูกตำรวจจับได้แล้ว ตำรวจย่อมมีหลักฐานอยู่ในมือมากมาย
ทุกคนรู้จักสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของนักโทษดี แต่สิ่งที่ทุกคนรู้กันนี่แหละกลับทำให้พี่น้องนับไม่ถ้วนแตกคอกัน