“จับได้แล้วเหรอ?” จงหลิงยิ้มพลางถือโทรศัพท์เดินวนไปมา “ดี ๆ ดีมาก! งั้นฉันถอนคนกลับก่อน นายพาตัวกลับไปสอบสวนได้เลย ส่วนเจ้าหน้าที่ตรวจร่องรอยไม่ต้องห่วง ฉันจะให้พวกเขาประสานงานกับนาย”
เกาหลงพาโหวเทาที่ถูกถอดรองเท้าและใส่กุญแจมือไว้ด้านหลังขึ้นรถตู้ที่จอดอยู่ชั้นล่าง เขานั่งประกบข้างโหวเทาด้วยตัวเอง มือยังกำโทรศัพท์ไว้
ตอนนี้มีคนมามุงรอบไซต์ก่อสร้างไม่น้อย ต่างคนต่างพูดกันไปคนละเรื่อง
บางคนบอกว่ามีผู้ก่อการร้ายจะวางระเบิดตึก บ้างก็ว่าเจ้าหน้าที่กำลังจับนักโทษหลบหนี บ้างก็ว่ามีคนฝังระเบิดไว้ที่นี่
พวกชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องราวมองตำรวจจำนวนมากล้อมตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ แล้วพากันยืนดูอยู่ริมถนน ถ้าคนส่วนใหญ่ไม่ต้องไปทำงาน ไม่รู้ว่าจะมีคนมามุงกันอีกสักเท่าไร
โหวเทาไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งแต่ถูกกดตัวไว้ก็ไม่เอ่ยปากเลยแม้แต่คำเดียว
ท่าทีคลุ้มคลั่งตอนเกาะอยู่บนกำแพงและแก้ต่างให้ตัวเองหายไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันเข้ามาแทนที่
เกาหลงเห็นความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างก่อนกับหลังเช่นนี้จนชินแล้ว
คนแบบนี้กลัวตายมาก เกาหลงรู้ดี ถ้าไม่กลัวตายก็คงไม่หนี พอถูกต้อนจนมุมในตึกร้างก็ยังไม่กระโดดลงมา คนที่อยากตายจริง ๆ ไม่มีทางแสดงท่าทีแบบนี้ แต่เกาหลงไม่กล้าเสี่ยง เขามีหน้าที่นำตัวอาชญากรมาลงโทษตามกฎหมาย ไม่ใช่บีบให้พวกนั้นไปตาย
“หัวหน้าเกา สูบบุหรี่ไหม”
เกาหลงรับบุหรี่จากอีกฝ่ายมา แล้วชี้นิ้วชี้มือขวาไปทางเขา “ฉันบอกไว้ก่อนนะ นายยังไม่รอดแน่ คนอื่นเขาดูกันออกหมด มีแต่นายนี่แหละที่ดูไม่ออก รัดฉันจนแทบหายใจไม่ออก กลับไปซ้อมเพิ่มเลย!”