“ผมเหรอ? ผมเป็นแบบนั้นด้วยเหรอ?” เสิ่นหมิงชี้ตัวเอง สีหน้ามึนงง
“นายยังไม่รู้ตัวเลย แต่ฉันจำไว้ให้หมดแล้ว”
“จริงเหรอครับ อาจารย์”
“ยังไม่ยอมรับอีกหรือไง” เหลียงปินวางงานในมือลง แล้วเริ่มสาธยายให้เสิ่นหมิงฟัง “คดีที่ชุมชนหยางกวงนั่น ตอนนายขึ้นไปเห็นศพครั้งแรก คิดยังไงในใจ? ฉันเห็นแววตานายแล้วยังรู้สึกได้ถึงไอสังหารเลย”
“ครั้งนั้นผมโมโหจริง ๆ ไม่คิดว่าฆาตกรจะโหดเหี้ยมขนาดนั้น แม้แต่คนแก่ยังแทงตั้งหลายแผล แถมยังปาดคออีก ผมเห็นแล้วทนไม่ไหว”
“ฉันยังจำได้ ตอนกลับบ้านนายก็ยังพูดว่าฆาตกรโหดเหี้ยม ไม่ใช่ว่านายเดือดดาลอยู่เต็มอกหรอกหรือ”
“อาจารย์ไม่โกรธเหรอครับ? ผมนี่โกรธจนแทบระเบิด”
“แล้วเมื่อเช้านี้ล่ะ ตอนเปิดตู้แช่ที่เกิดเหตุ ทำไมนายถึงสบถออกมา?”
เสิ่นหมิงเบ้ปาก ไม่เถียงข้าง ๆ คู ๆ อีก
“พวกเราก็เป็นคนเหมือนกัน เป็นคนก็ย่อมมีความเห็นอกเห็นใจ บางคนมีมาก บางคนมีน้อย นี่เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติมนุษย์ ผ่านเรื่องราวมามากหน่อยก็พอ”
คดีคลี่คลายอย่างรวดเร็ว ตอนเก้าโมงเช้ายืนยันตัวฆาตกรได้ บ่ายโมงก็จับตัวกลับมาแล้ว
แต่เสิ่นหมิงกลับไม่มีความสุขแม้แต่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเช่นนี้ ทั้งที่ไขคดีได้แล้ว แต่กลับทุกข์ใจอย่างมาก เขารู้ดีว่านี่คงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
คนเราก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้นเช่นนี้
เหมือนอย่างที่อาจารย์ของเสิ่นหมิงพูดไว้ เมื่อผ่านเรื่องราวมามากเข้า สุดท้ายก็จะค่อย ๆ ปรับตัวได้
เหลียงปินกับเสิ่นหมิงผ่านคดีเดียวกันมา เขาเองก็โกรธมากเช่นกัน เพียงแต่ไม่ปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวเข้ามาปะปนกับงาน ระดับเช่นนั้นเสิ่นหมิงยังทำไม่ได้