“เหล่าฟู่ ฉันจะพาคนหนึ่งชุดขึ้นไปค้นบนชั้นของอาคารยูนิตหนึ่ง นายพาคนที่เหลือค้นชั้นหนึ่ง ถ้าไม่เจอก็เฝ้าทางลงไว้ ประตูทางเข้าอาคารสองยูนิตแบ่งกันยูนิตละห้าคน ที่เหลืออีกสิบคนแบ่งไปทางตะวันออกสองคน ทางเหนือหกคน ที่เหลือคอยระวังไว้ ป้องกันไม่ให้คนร้ายจนตรอกแล้วกระโดดลงมาจากชั้นสอง”
“ได้ แต่คนสิบเอ็ดคนจะน้อยไปไหม?”
“ไม่น้อยหรอก คนเยอะไปก็ขยับลำบาก ตอนค้นให้ทีมยาวกับทีมสั้นบุกเข้าไปพร้อมกันกำลังดี”
“งั้นนายอยู่สั่งการ ฉันขึ้นไปเองไหม?”
“ไม่ได้! ตกลงตามนี้แหละ”
เกาหลงพูดจบก็หันไปกวักมือเรียกคนที่อยู่ด้านข้าง ทีมจับกุมที่ประกอบด้วยตำรวจติดอาวุธพิเศษสิบคนจึงค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นบันไดไป
สิบคนรวมกับเกาหลง เท่ากับมีปืนทั้งหมดห้ากระบอก พอขึ้นไปถึงชั้นสองก็แบ่งกำลังไปห้องซ้ายและขวา ห้องละสี่คน มีปืนยาวหนึ่งกระบอก ปืนสั้นหนึ่งกระบอก และเจ้าหน้าที่ฝีมือดีที่มือเปล่าอีกสองคน ส่วนอีกสองคนกับเกาหลงถือปืนสั้นคอยเฝ้าชั้นบน ป้องกันไม่ให้โหวเทาลอบลงมา
แผนการค้นแบบนี้ผ่านการประชุมหารือมาแล้ว คนสิบเอ็ดคนไม่นับว่ามาก หากมากกว่านี้ก็เบียดเสียดจนขยับไม่ได้ แต่น้อยไปก็กลัวเกิดเหตุไม่คาดฝัน สิบเอ็ดคนกับปืนห้ากระบอกจึงเหมาะสมที่สุด
อาคารร้างที่สร้างค้างไว้มีเพียงเจ็ดหรือแปดชั้น ถูกทิ้งร้างมานานกว่าสามปีแล้ว ไม่มีใครมารับช่วงต่อ ยังดีที่ตรวจค้นตอนกลางวัน แสงสว่างจึงไม่เป็นปัญหา
เวลาผ่านไปทีละวินาที ขณะที่เกาหลงใกล้จะค้นถึงชั้นบนสุด ในที่สุดวิทยุสื่อสารของเขาก็มีเสียงเรียกเข้ามา