「อาจารย์ สวัสดีตอนเช้าครับ」
「อ้าว~ อาหมิง ฉันนึกว่าใครเสียอีก หายดีแล้วหรือ」
「เกือบหายแล้วครับ อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ แถมโดนแม่บ่นทุกวัน สู้ออกมาทำงานดีกว่า」
เสิ่นหมิงเช็ดโต๊ะทำงานไปพลางคุยไปพลาง ไม่ได้กลับมานาน โต๊ะทำงานก็ต้องจัดการสักหน่อย
「หนุ่มน้อย ทำชื่อเสียงให้หน่วยงานเราได้ดีจริง ๆ」
「ไม่หรอกครับ ผมแค่เสนอแนวทางนิดหน่อย ที่สำคัญเป็นเพราะอาจารย์หลายท่านเก่งกันมาก」
「หายดีแล้วจะกลับไปชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจเมื่อไรล่ะ」
「ไม่กลับแล้วครับ ชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจปีนี้จบแค่นี้ อาจารย์อาวุโสหลายท่านก็มีงานในมือ แถมบางคนยังถูกเชิญไปที่อื่น ผู้อาวุโสเฉินกับผู้อาวุโสเย่เหนื่อยจนเข้าโรงพยาบาลแล้วครับ」
「แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ปีก่อน ๆ ยังมีคดีที่ปิดไม่ได้สักคดีเลย ปีนี้ปิดได้ตั้งสองคดี」
「อาจารย์ครับ หัวหน้าทีมเกายังไม่กลับมาใช่ไหมครับ ทางนั้นก็น่าจะใกล้จบแล้วไม่ใช่หรือ」
「ฉันไม่รู้ ว่าง ๆ ก็อ่านหนังสือพิมพ์ ฉันไม่ได้ไปถามเรื่องพวกนี้」
「อาจารย์นั่งอยู่ในห้องทำงานคนเดียวตลอด ไม่เบื่อหรือครับ」
「ชินแล้ว หลายปีมานี้ก็เป็นแบบนี้มาตลอด」
「ช่วงที่ผมไม่อยู่ มีคดีอะไรบ้างไหมครับ」
「คดีน่ะมีแน่ แต่ไม่มีคดีฆาตกรรม มีอุบัติเหตุรถยนต์หนึ่งคดี ส่วนการตรวจบาดแผลก็มีไม่น้อย ไม่มีอะไรน่าพูดถึง」เหลียงปินพูดจบก็หยิบแก้วชาขึ้นมา ลุกเดินไปที่เครื่องกดน้ำเพื่อรองน้ำ
เสิ่นหมิงเห็นคอมพิวเตอร์เปิดติดแล้ว จึงเข้าอินทราเน็ตตรวจดูสถานการณ์ช่วงนี้ ก่อนจะไม่ได้พูดอะไรต่อ
เท่าที่เสิ่นหมิงรู้จักเหลียงปิน ชายชราผู้นี้ชอบความสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย เรื่องที่สนใจก็จะพูดเพิ่มอีกสักสองสามคำ ส่วนเรื่องที่ไม่สนใจก็แค่ตอบส่ง ๆ แล้วหันไปทำธุระของตัวเอง