บนสะพานยกระดับ ซ่งฟูนั่งอยู่เบาะหลังของรถเบนซ์ เขาวางสายโทรศัพท์ ก่อนหยิบบุหรี่ออกจากอกเสื้อมาอมไว้ที่ปาก
เกือบครบเดือนแล้ว หลิวหยุนหลงจัดการธุระจนพวกเดียวกันหายไปเสียคนหนึ่ง ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก กว่าจะรู้ตัวและเริ่มตามหา กลับหาเท่าไรก็ไม่พบ
ทีแรกเขายังคิดว่าเจ้าหมอนั่นมือไม่สะอาด แอบเอาของของเขาไปเสียแล้ว จึงรีบร้อนกลับไปค้นหา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เขาสืบถามอยู่สิบกว่าวัน ถึงได้ใช้เส้นสายบางอย่างตามจนรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในสถานกักกัน คดีที่เคยฆ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจของหลิวหยุนหลงถูกขุดขึ้นมาแล้ว
พอรู้เรื่อง ซ่งฟูก็คิดเป็นอย่างแรกว่าจะให้คนส่งข่าวไปเตือนอีกฝ่ายให้ปิดปาก ค่าเลี้ยงดูครอบครัวเขาจะเป็นคนออกเอง แต่ช่วงนี้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลา
จู่ ๆ ทางเมืองก็ประกาศคุมเข้ม ทำให้โรงงานหลายแห่งของเขาถูกสั่งปิด ช่วงนี้เขากำลังวิ่งวุ่นปลอบขวัญผู้คนและวิ่งเต้นสร้างเส้นสาย
“พี่ซ่ง จะให้ผมเปิดหน้าต่างสักหน่อยไหมครับ” คนขับสังเกตเห็นซ่งฟูกำลังสูบบุหรี่ จึงถามขึ้น
“เปิดหน่อย แง้มไว้แค่ช่องเดียวก็พอ”
“ครับ” คนขับกดปุ่ม ลดกระจกหน้าต่างด้านหลังทั้งสองข้างลงราวสามถึงสี่เซนติเมตร
“เสี่ยวพาน~”
“ครับพี่ซ่ง ว่าไงครับ”
“นายตามฉันมากี่ปีแล้ว ห้าปีได้หรือยัง”
“ยังครับ น่าจะสี่ปีกว่า พอถึงเดือนกันยายนก็เกือบห้าปีแล้วครับ”
“เตรียมตัวไว้ อีกสองสามวันถ้ายังไม่มีข่าวเสี่ยวหลง นายก็ขึ้นมาแทน”
“ขอบคุณครับพี่ซ่ง ผมจะตั้งใจทำงานให้ดีครับ”
“นายตามฉันมาหลายปี ขับรถให้ฉันมาตั้งนาน ฉันต้องดูแลนายอยู่แล้ว”