หวังเทียนเลี่ยงพูดจบได้ไม่นาน ก็มีคนยกมือขึ้นจากด้านล่าง เป็นตำรวจเก่าจากกองสืบสวนคดีอาญาของสถานีตำรวจสาขาเหอผิง ซึ่งเคยลงพื้นที่สำรวจข้อมูลชุมชนเมื่อปี 2003
“เชิญพูดได้ครับ” หวังเทียนเลี่ยงยื่นมือขวาออกไปเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายพูด
“ผู้อำนวยการหวัง คดีนี้ผ่านมาสิบสามปีแล้ว แฟ้มข้อมูลประชากรเคลื่อนย้ายในสมัยนั้นส่วนใหญ่เขียนด้วยมือ ตอนนี้ข้อมูลอาจไม่ครบถ้วน ฐานข้อมูลลายนิ้วมือก่อนปี 2003 ก็มีแค่ผู้กระทำความผิดที่ลงทะเบียนไว้ ส่วนแรงงานทั่วไปไม่ได้เก็บลายนิ้วมือ จะคัดกรองอย่างไรครับ?”
เห็นได้ชัดว่าหวังเทียนเลี่ยงเตรียมแผนไว้แล้ว เขาตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด
“สแกนแฟ้มที่เขียนด้วยมือทั้งหมดให้เป็นดิจิทัล แล้วรวมเข้ากับฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เพื่อตรวจหาข้อมูลที่ตกหล่น ส่วนข้อมูลที่ขาด ให้ตรวจย้อนกลับจากทะเบียนบ้าน โรงงานที่ทำงาน และที่อยู่ชั่วคราว สำหรับคนที่ไม่มีลายนิ้วมือ ให้จัดกลุ่มวิเคราะห์จากข้อมูลประจำตัว ลักษณะรูปร่างหน้าตา และช่วงเวลาที่ขาดการติดต่อ”
“หัวใจของคดีนี้คือลายนิ้วมือกับวัตถุพยานปริมาณน้อย ไม่ใช่การระดมคนออกค้นหา เราเคยลองใช้ยุทธวิธีระดมคนในปี 2003 แล้ว ครั้งนี้จะใช้เทคโนโลยีควบคู่กับข้อมูล ไม่ทำงานที่ไร้ประโยชน์”
หวังเทียนเลี่ยงหยุดชั่วครู่ ก่อนหันไปทางจางจิ้งซานแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโสจาง คุณเสนอความต้องการมาได้เลย ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ บุคลากร หรือขั้นตอนการทำงาน เราจะจัดให้ครบ”
จางจิ้งซานพยักหน้าตอบ “ผมต้องการแค่สองอย่าง อย่างแรกคือตู้เฉพาะในห้องเก็บวัตถุพยานระดับหนึ่งของสำนักงานตำรวจเมือง ควบคุมอุณหภูมิไว้ที่ 22℃ ความชื้น 45% และเฝ้าระวังตลอด 24 ชั่วโมง อย่างที่สองคือกล้องจุลทรรศน์สามมิติกับสถานีงานดิจิไทซ์ลายนิ้วมือ อุปกรณ์สองชิ้นนี้ต้องให้ทีมเราใช้ได้ตลอด 24 ชั่วโมง”