“หัวหน้าทีม! หัวหน้าทีม!”
“หือ? ซู้ด~” เสิ่นหมิงสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมานั่ง เช็ดน้ำลายที่มุมปากตามสัญชาตญาณ “กี่โมงแล้ว?”
“ใกล้สว่างแล้วครับ ผมซื้ออาหารเช้ามาให้แล้ว กินสักหน่อยแล้วค่อยนอนต่อไหมครับ คุณอดนอนมาสองวันแล้ว”
“ไม่เป็นไร ลายนิ้วมือที่ซ่อมครั้งที่สิบหกเสร็จหรือยัง?”
“เสร็จแล้วครับ รองหัวหน้าทีมกำลังปรับปรุงภาพอยู่”
“ดี ถ้าไม่มีอะไรแล้วทุกคนกลับไปพักได้เลย ฉันรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะไม่ไหวแล้ว ขอเทียบผลเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจะไปนอนเหมือนกัน”
เสิ่นหมิงขยี้เบ้าตาที่บวมตึง ก่อนตรวจรายงานการซ่อมแซมอีกครั้ง
การซ่อมแซมรอบแรกใช้เวลา 4 ชั่วโมง จุดลักษณะเฉพาะเพิ่มขึ้นเป็น 7 จุด โดย 2 จุดเป็นลักษณะที่คาดคะเนขึ้นจากการซ่อมแซม และระบุความเสถียรว่าอยู่ระหว่างรอการยืนยัน
การซ่อมแซมรอบที่สองใช้ลักษณะการเรียงตัวของรูเหงื่อประกอบ ใช้เวลา 6 ชั่วโมง จุดลักษณะเฉพาะเพิ่มขึ้นอย่างเสถียรเป็น 9 จุด ทั้งหมดผ่านเกณฑ์ความเสถียรสำหรับการตรวจพิสูจน์ทางนิติวิทยาศาสตร์ ไม่มีลักษณะเทียม ไม่ผิดรูป และไม่มีสิ่งรบกวน
ทันทีที่สร้างแม่แบบลายนิ้วมือดิจิทัลเสร็จ เสิ่นหมิงก็นำเข้าแม่แบบไปยังโปรแกรมลูกข่ายเอเอฟไอเอสในเครื่อง สร้างชุดข้อมูลสำหรับเทียบผล และอัปโหลดพร้อมกันไปยังฐานข้อมูลแยกย่อยลายนิ้วมือของสำนักงานตำรวจมณฑล น่าเสียดายที่ยังเทียบไม่ตรงกัน และยังห่างกันอยู่มาก
“ผู้อาวุโสจางบอกว่าการตรวจวัตถุพยานซ้ำเสร็จแล้ว ตัวกลางต้นฉบับถูกบรรจุซองใหม่ ลงลายมือชื่อสองคนก่อนนำกลับไปเก็บในตู้รักษาความปลอดภัย ส่วนไฟล์ดิจิทัลก็เข้ารหัสจัดเก็บไว้แล้ว สำรองสามชั้น ทั้งในเครื่อง ที่สำนักงานตำรวจมณฑล และบนระบบคลาวด์”
“ไฟล์อยู่ไหน?” เสิ่นหมิงเพิ่งพูดออกไปก็รู้ตัวว่าถามอะไรโง่ ๆ จึงรีบแก้คำพูด “ไม่ใช่ ๆ ฉันหมายถึงวัตถุพยานอยู่ไหน!?”