วันที่ 1 มิถุนายน 2016 เวลา 9 โมงตรง ภายในห้องประชุมคดีเฉพาะกิจ ชั้น 6 ของสำนักงานตำรวจมณฑลนครหัวหยาง ไม่มีข้าวของตกแต่งเกินจำเป็น โต๊ะตัวยาวปูด้วยผ้าคลุมสีเทาเข้มชนิดหน่วงไฟ ตรงกลางตั้งเครื่องฉายภาพสามเครื่องที่เชื่อมต่อพร้อมกัน
บนผนังติดแผนผังจุดเกิดเหตุของคดี 4.30 เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2003 แผนผังความสัมพันธ์ของผู้เสียชีวิต บันทึกเหตุการณ์สำคัญตลอด 13 ปีที่สืบสวนคดี และเอกสารอื่น ๆ
มีผู้เข้าประชุม 63 คน ไม่มีใครกระซิบกระซาบกัน โทรศัพท์มือถือถูกเก็บไว้ในที่เดียวกันทั้งหมด ภายในห้องเหลือเพียงเสียงพลิกเอกสารดังซ่า
หวังเทียนเลี่ยงเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงดับบุหรี่ในมือ กดก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่แบบใช้แล้วทิ้ง จากนั้นเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะ เนื่องจากห้องประชุมค่อนข้างใหญ่ เขาจึงสวมไมโครโฟนด้วย
“มากันครบแล้ว ผมจะไม่เปิดประชุมระดมขวัญกำลังใจ ไม่ทำพิธีรีตองยุ่งยาก เข้าเรื่องเลย”
ทันทีที่หวังเทียนเลี่ยงเอ่ย ทุกคนก็ยืดหลังตรง กำปากกาลูกลื่นเตรียมจดบันทึก
“คดีที่เราจะทำมีชื่อเต็มว่า คดีฆาตกรรมโดยเจตนาร้ายแรงพิเศษ 4.30 ที่หมู่บ้านหมิงชาง นครหัวหยาง ต่อไปนี้คือรายงานคดี”
“วันที่ 30 เมษายน 2003 เวลา 7 นาฬิกา 42 นาที สถานีตำรวจหมิงชางได้รับแจ้งจากประชาชนว่า ครอบครัวของเฉินจื้อกั๋วขาดการติดต่อ โทรศัพท์ของคนในบ้านทั้งสองหลังติดต่อไม่ได้ทั้งหมด ซึ่งตามปกติแล้วไม่ควรเกิดเหตุเช่นนี้”
“หลังสถานีตำรวจหมิงชางได้รับแจ้งและเคาะประตูแล้วไม่มีใครตอบ ก็พังประตูเข้าไปทันที ภายในบ้านสองหลังบนชั้น 4 และชั้น 6 ของหมู่บ้านแห่งนั้น พบผู้เสียชีวิตรวม 7 คน เหยื่อที่อายุน้อยที่สุดมีอายุเพียง 4 ขวบ”
“เจ้าหน้าที่ชุดตรวจร่องรอยของกองสืบสวนคดีอาญาในเวลานั้นบันทึกสภาพที่เกิดเหตุไว้ทั้งหมด พบและเก็บรอยเท้าได้ 12 รอย รอยเช็ดถู 7 จุด และเส้นใยน่าสงสัย 3 ชนิด หลักฐานชีวภาพเพียงชิ้นเดียวที่มีคุณค่าเพียงพอสำหรับการยืนยันบุคคล คือรอยนิ้วมือแฝงจากเลือดที่ไม่สมบูรณ์หนึ่งรอย บริเวณด้านในกรอบประตูห้องนอนทิศเหนือ”