“ตอนที่ผมรู้เรื่องนี้ ผมก็เรียนมัธยมต้นแล้ว เรื่องนี้ติดอยู่ในใจผมไปตลอดชีวิต ครอบครัวเราตัดขาดกับญาติฝั่งนั้นไปด้วย เงินก้อนนี้ก็ไม่เคยคืนมาเป็นเวลากว่าสามสิบปี และไม่มีญาติฝั่งนั้นคนไหนแวะเวียนมาหาเลย”
“ผมไม่เข้าใจเลยว่าคนเราจะไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้ ผมยังคิดจะไปถามให้รู้เรื่องด้วยซ้ำ แต่พ่อห้ามไว้”
“หลังจากนั้นผมก็เข้าเรียนประถมในโรงเรียนรัฐบาล ตอนเด็ก ๆ ผมเรียนค่อนข้างดี ตอนประถมได้คะแนนเต็มหรือเกือบเต็มมาตลอด พ่อคิดว่าผมมีแววเรียนหนังสือ เลยเสี่ยงออกไปทำงานอีกครั้ง”
“ตอนนั้นสภาพแวดล้อมในโรงงานค่อนข้างดี พ่อทำงานคนเดียวก็เลี้ยงทั้งครอบครัวได้ เรื่องเรียนของผมก็ไม่มีปัญหา แถมยังเก็บเงินได้ไม่น้อยในแต่ละปี พ่อซื้อเครื่องเกมจอขาวดำให้ผมด้วย”
“พอขึ้นมัธยมต้น ผลการเรียนผมก็ยังใช้ได้ ต่อมาบังเอิญได้อ่านหนังสือนอกเวลาเล่มหนึ่งเข้า ผมก็เลยติดอ่านนิยายกับเล่นเครื่องเกมจอขาวดำ แถมยังเรียนรู้วิธีต่อยตีกับคนอื่นด้วย แต่คนในบ้านไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย”
“ตอนมัธยมต้น ทั้งปีที่ผมเรียน ม.3 ผมไม่แตะหนังสือเลย ถ้าพื้นฐานไม่แน่น ป่านนี้คงสอบเข้า ม.ปลายไม่ได้ ตอนสอบเข้ามัธยมปลายผมได้ 550 คะแนน แล้วก็เข้าโรงเรียนมัธยมอันดับสองได้ ตอนนั้นพ่อผิดหวังอยู่ไม่น้อย คิดว่าผมคงทำได้ไม่เต็มที่”
“พอเข้า ม.ปลาย ผมก็ยิ่งทำตัวเหลวไหล ผมเรียนมัธยมปลายอยู่คนเดียวในตัวอำเภอ พ่อแม่ไปทำงานกันหมด ชกต่อย โดดเรียน สูบบุหรี่ กลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว พอดีกับช่วงนั้นมีร้านเกมเปิดในตัวอำเภอ ผมเลยยิ่งติดเข้าไปใหญ่”
“ทั้งวันเอาแต่เล่นเกม ‘เดอะคิงออฟไฟเทอร์ส’ อ่านนิยาย สูบบุหรี่ ชกต่อย แล้วก็จีบสาว สุดท้ายชีวิตผมก็พัง”