“คืนวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2009 ผมเลิกงานกลับบ้าน ผมจำได้ชัดเจน วันนั้นเป็นวันศุกร์ ปกติผมไม่กลับบ้านด้วยซ้ำ”
“พอกลับถึงบ้าน ผมก็ถามลูกสาวว่าแม่อยู่ไหน เธอบอกว่าแม่กำลังนอนกับคุณลุง ผมเดือดขึ้นมาทันที”
“หลังกล่อมลูกนอนแล้ว ผมก็ไปถามเธอให้รู้เรื่อง แต่เธอไม่ยอมรับท่าเดียว ผมตบเธอไปทีหนึ่งแล้วด่าไปยกใหญ่ จากนั้นพ่อแม่ของเธอก็มาทุบตีผม พูดทำนองว่า ถ้าไม่อยากอยู่ด้วยกันก็หย่ากัน ผมเลยออกจากบ้านพักไป”
“หลังจากนั้น ยิ่งคิดอยู่ที่บ้านผมก็ยิ่งโมโห คืนนั้นฝนปรอย ๆ ด้วย ผมสวมเสื้อกันฝนกับรองเท้าบูต หยิบค้อนแล้วคิดว่าไม่งั้นก็จัดการพวกมันให้จบ ๆ ไป จากนั้นก็เดินไปยังที่ที่เธอพักอยู่”
“น่าจะสี่ทุ่มกว่า ๆ ผมเดินมาครึ่งชั่วโมง พอมาถึงริมแม่น้ำก็เจอคนคนหนึ่งพอดี ผมไม่รู้จักเขา เพราะผมใส่ชุดดำทั้งตัว เขาเลยมองไม่เห็นผม เขาก้มหน้าเดินจนเกือบชนผม”
“แล้วเขาก็ด่าผม ถามว่าผมเป็นไอ้โง่หรือไง ใส่ชุดดำทั้งตัวเดินให้คนตกใจกลางดึก”
“หลังจากนั้นพวกคุณก็รู้แล้ว ตอนเขาหันกลับมา ผมก็ฟาดเขาด้วยค้อนทันที ตอนนั้นผมโมโหอยู่แล้ว เลยฟาดหัวเขาซ้ำอีกเจ็ดแปดที หัวแบนยุบไปหมด ผมถึงได้รู้ตัวว่าฆ่าคนตายแล้ว”
“พอฆ่าคนแล้ว ผมก็ลนลานทันที กลัวว่าจะมีคนเห็นผมบนถนน เลยถือค้อนวิ่งกลับบ้าน”
เหลยเชามองเอกสารในมือที่อยู่ในห้องสอบสวนอีกห้องหนึ่ง คำให้การของซือเสี่ยวหลงตรงกับคดีฆาตกรรมคดีแรก
ที่แท้เขาไม่ได้ฟาดซ้ำเจ็ดแปดทีเพราะกลัวว่าฆ่าครั้งแรกแล้วเหยื่อจะไม่ตาย แต่เพราะโมโหที่ถูกด่าเพียงประโยคเดียว ส่วนที่วิ่งหนีหลังฆ่าคนก็เพราะกลัว ซึ่งตรงกับรอยเท้าในที่เกิดเหตุด้วย