“ดูนี่ครับ นี่คือเสื้อกันฝนกับรองเท้าบูตที่ค้นเจอใต้เตียงลูกชายคุณ ส่วนค้อนนี่ค้นพบที่ระเบียงห้องเช่าของลูกชายคุณครับ”
“นี่คือวิดีโอที่เราถ่ายไว้ตอนเขาฆ่าคน เราบันทึกภาพได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว คุณคงจำได้แน่ว่าใช่ลูกชายคุณหรือเปล่า”
“แล้วก็สิ่งนี้ครับ ผมไม่แน่ใจว่าคุณเข้าใจหรือเปล่า นี่คือข้อมูลทางชีวภาพของผู้เสียหายที่ตรวจพบจากอาวุธสังหาร หมายความว่าค้อนนี้เป็นอาวุธที่ใช้ฆ่าคนจริง ๆ ครับ”
“เอกสารทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว เชื่อว่าคุณคงพอประเมินได้ว่าใช่ซือเสี่ยวหลงเป็นคนฆ่าหรือเปล่า”
“สถานการณ์ตอนนี้เป็นแบบนี้ครับ ต่อให้ลูกชายคุณปากแข็งไม่ยอมรับ อัยการก็สามารถใช้หลักฐานที่มีอยู่ตัดสินได้ว่าเขาเป็นคนฆ่า”
“ที่เชิญคุณมาเป็นความต้องการของศาสตราจารย์หูแห่งสุ่ยมู่ เธออยากให้คุณช่วยเกลี้ยกล่อมลูกชาย ให้เขาพูดความจริง เธอคิดว่าการเข้าใจจิตใจของซือเสี่ยวหลงจะช่วยเหลือพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย ซึ่งมีความคิดแบบเดียวกับเขาแต่ยังไม่ได้ลงมือฆ่าคนได้มากขึ้น ไม่ทราบว่าคุณพอจะเข้าใจไหมครับ”
ในห้องประชุม เหลยเชานั่งคุยกับสือเซี่ยงจวิน โดยมีเพียงหูเยี่ยนกับอีกคนอยู่เป็นเพื่อน
สือเซี่ยงจวินดูมีอายุราวหกสิบกว่า ผมหงอกขาวและผอมแห้ง ผิวก็หยาบกร้านอย่างยิ่ง ตอนรับเอกสารจากเหลยเชา มือขวาผอมแห้งดำคล้ำสั่นไม่หยุด เขาพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“เอ่อ...คุณเจ้าหน้าที่รัฐ”
“ไม่ต้องเรียกแบบนั้นครับ เรียกผมว่าเสี่ยวเหลยก็ได้ ผมชื่อเหลยเชา เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเรียกกันอย่างนั้นแล้วครับ”