“ยกขึ้น!”
“ยกอีก!”
“ยกขึ้นอีกนิด!”
“ดี ๆ ค้างไว้แบบนั้นแหละ!”
ตี๋เหมิ่งยืนอยู่ด้านในราวกันตก มองเสิ่นหมิงค่อย ๆ ตรวจดูเทปพันสายไฟอย่างระมัดระวัง เป็นอย่างที่คิด บนนั้นมีรอยนิ้วมืออยู่ไม่น้อย
น่าเสียดายที่รอยนิ้วมือพร่าเลือนไปเพราะเนื้อกาวของเทป ต่อให้เก็บรอยได้ ก็ไม่มีจุดลักษณะเฉพาะมากพอจะนำไปเทียบกับรอยนิ้วมือของผู้ต้องสงสัย
“เป็นยังไงบ้าง?”
“เก็บรอยนิ้วมือไม่ได้แล้ว เวลาผ่านมานานเกินไป มองเห็นร่องรอยนิ้วมือก็จริง แต่เอาไปเทียบไม่ได้ จะเรียกว่าลบเลือนก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“งั้นก็แกะออกมา”
“อืม” เสิ่นหมิงสวมถุงมือยาง หารอยต่อของเทปแล้วค่อย ๆ คลี่ออกทีละรอบ ไม่นานหัวค้อนก็เผยออกมา
ซือเสี่ยวหลงฉลาดมาก เขายังตัดแผ่นโฟมให้ได้รูปด้วย แต่ฟ้าตาข่ายกว้างใหญ่ แม้มีช่องว่างก็ไม่มีใครหนีพ้น ไม่ว่าใครทำผิดกฎหมายก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้
คดีหลายคดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เขาคิดว่าวิธีลงมือและสถานที่ซ่อนเครื่องมือของตัวเองไร้ช่องโหว่ การซื้อค้อนหลายครั้งก็อาจทำให้คนอื่นสังเกตเห็น เขาจึงไม่ได้ทิ้งค้อน นั่นกลับกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่มัดตัวเขาแน่น
“เจอแล้ว ๆ!”
ตี๋เหมิ่งตะโกนลงไปข้างล่าง
“ดี ๆ!”
เหลยเชายกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะแล้วตบกัน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“ส่งไปให้ผู้อาวุโสเฉิง ให้ท่านช่วยตรวจอีกหน่อย ตรงรอยเชื่อมต้องเก็บดีเอ็นเอได้แน่ ตอนนี้ผมจะกลับไปสอบปากคำซือเสี่ยวหลง!”
……
ครั้งนี้เหลยเชาตัดสินใจลงมือด้วยตัวเอง เพราะมีค้อนเป็นหลักฐาน ต่อให้ซือเสี่ยวหลงปฏิเสธหัวชนฝา ก็ยังใช้หลักฐานโดยไม่ต้องมีคำรับสารภาพเอาผิดเขาได้