ยามเช้าของฤดูกาลนี้ โดยเฉพาะแถบตะวันตกเฉียงเหนือ อากาศยังค่อนข้างหนาว
เสิ่นหมิงตื่นแต่เช้าตรู่ เดินตามผู้อาวุโสหม่าและผู้อาวุโสเฉิงออกจากตรอก เถาไอวี่ตรงปากตรอกยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว
หลินเจิ้งขับรถมารออยู่ที่ปากตรอกนานแล้ว เสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้มมีหยดน้ำค้างยามเช้าเกาะอยู่บ้าง เขายืนอยู่นอกรถ พอเห็นทั้งสามคนออกมาก็รีบเปิดประตูพลางกล่าวว่า “ผู้อำนวยการจ้าวรออยู่ที่สำนักงานตำรวจมณฑลแล้ว ก่อนการประชุมใหญ่ช่วงบ่ายจะมีประชุมย่อย ตอนนี้ไปถึงพอดีครับ”
ทั้งสามทักทายกันสั้น ๆ ก่อนขึ้นรถมุ่งหน้าเข้าเขตเมือง
รถแล่นพ้นย่านเมืองเก่า ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนจากกำแพงอิฐเขียวและหลังคากระเบื้องสีหม่นเป็นตึกสูงทันสมัย สายลมแห้งหอบฝุ่นทรายกระแทกกระจกรถ เกิดเสียงเปาะแปะเบา ๆ
เสิ่นหมิงนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ มือกำสมุดบันทึกเบาะแสที่เขาอดนอนจัดเรียงเมื่อคืนไว้แน่น ปลายนิ้วลูบไล้หน้ากระดาษซ้ำไปมา ท่าทางบ่งบอกว่าจิตใจของเขาไม่สงบนัก
ครั้งนี้ต่างจากที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหมิงถูกเชิญไปในฐานะผู้เชี่ยวชาญโดยเฉพาะ และได้รับการปฏิบัติอย่างผู้เชี่ยวชาญ
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแล่นเข้าสู่บริเวณสำนักงานตำรวจมณฑล ทหารยามหน้าประตูยืนทำความเคารพเป็นสัญญาณ รถตรงไปจอดใต้ตึกสำนักงาน
หลินเจิ้งพาทั้งสามเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปุ่มชั้น 8 สำนักงานชั่วคราวของชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจตั้งอยู่ที่นี่
ประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นกาแฟเข้มข้นปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ตำรวจในโถงทางเดินเดินขวักไขว่ ทุกคนดูเร่งรีบ หลินเจิ้งชี้ไปยังห้องประชุมด้านในสุดแล้วกล่าวว่า “หัวหน้าหน่วยกับผู้เชี่ยวชาญอีกหลายท่านรออยู่ข้างในแล้ว ผมไม่เข้าไปนะครับ”