“หลัวอี้ มีส่งมาให้อีกแล้ว”
“พี่หมิง ช้าหน่อย ผมตามไม่ทันแล้ว”
“ไม่เป็นไร วางไว้ก่อนก็ได้ หลัก ๆ คือเน็ตไม่ค่อยดี ผมเข้าใจ”
“รอผมประกอบคอมเสร็จก็เร็วขึ้นแล้ว เครื่องนี้ค้างจนแทบใช้ไม่ได้” หลัวอี้ไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน เขาเป็นคนเล่นคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ไม่ดีก็ย่อมมีข้อจำกัด คอมพิวเตอร์ที่เขาต้องการค่อนข้างยุ่งยาก ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างจัดสเปก
“เที่ยงนี้กินอะไร เดี๋ยวผมสั่งอาหารให้”
“ไม่ต้องสั่งดีกว่าไหม กว่าจะมาถึงก็คงเย็นหมดแล้ว ผมอยากกินชุดอาหารหมูเชือด คราวก่อนหมูเปรี้ยวหวานก็อร่อยดี ได้ยินว่าผักกาดดองในชุดอาหารหมูเชือดก็อร่อยเหมือนกัน”
“ชุดอาหารหมูเชือดไว้กินตอนเย็นแล้วกัน เดี๋ยวผมถามคนท้องถิ่นก่อนว่าร้านไหนอร่อย หมูเปรี้ยวหวานพี่จัดให้ไม่อั้น แถมหมูตุ๋นวุ้นเส้นให้อีกอย่าง”
“ขอบคุณครับพี่หมิง” หลัวอี้ตอบอย่างดีใจ เขารู้สึกว่าการร่วมมือกับเสิ่นหมิงทำให้ทั้งคู่ไร้เทียมทาน ลายนิ้วมือที่เขาปรับปรุงแล้ว เสิ่นหมิงก็จับคู่ได้เสมอ การร่วมมือกันของคนเก่งทำให้เขายิ่งทำยิ่งฮึกเหิม มีแรงเต็มเปี่ยมไปทั้งตัว
อีกอย่าง พอคลี่คลายคดีได้ ชื่อของเขาก็จะอยู่ในรายงานด้วย เขาเองก็มีความดีความชอบ
“ก๊อก ๆ ๆ...”
“เข้ามา!” เสิ่นหมิงหันไปมองประตูห้องแล้วขานรับอย่างส่ง ๆ
“หัวหน้าเหลียงครับ เสิ่นหมิงกับหลัวอี้อยู่ที่นี่ครับ”
เหลยเชาผลักประตูเข้าไป ผู้คนกว่าสิบคนกรูกันเข้ามาในห้อง ส่วนหน้าประตูก็ยังมีคนยืนอยู่อีกไม่น้อย ทำเอาเสิ่นหมิงสะดุ้ง
“มีอะไรหรือครับ หัวหน้าเหลย” เสิ่นหมิงกับหลัวอี้รีบลุกขึ้นทักทาย