“ก๊อก ๆ ๆ! ก๊อก ๆ ๆ...”
“ใครน่ะ!” เสิ่นหมิงผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตกใจ เสียงเคาะประตูทำเอาสะดุ้งโหยง เมื่อคืนเขาอ่านนิยายจนดึก เลยเข้านอนช้ากว่าปกติ
“ฉันเอง! เปิดประตูเร็ว โทรหาแล้วก็ไม่รับ ถ้าไม่ใช้โทรศัพท์ก็ยกให้คนที่จำเป็นต้องใช้เถอะ”
ได้ยินเหลยเชาพูดตำหนิกลาย ๆ เสิ่นหมิงก็รีบเปิดไฟแล้วลุกจากเตียง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับสามสายจริง ๆ ตอนนี้ก็สิบโมงครึ่งแล้ว
“นอนเก่งอะไรขนาดนี้ หลับเป็นหมูตายเลย” เหลยเชาคาบบุหรี่ยืนอยู่หน้าประตู พลางกวาดตามองเข้าไปในห้อง ไม่รู้ว่ากำลังหาอะไรอยู่
“พี่เหลย กระเป๋าเดินทางล่ะครับ ไม่ได้เอามาด้วยเหรอ”
“เสี่ยวเผิงไปช่วยเก็บให้แล้ว คนอื่น ๆ ก็เก็บข้าวของกันอยู่ ฉันแวะมาบอกนาย อีกครึ่งชั่วโมงลงไปกินข้าว เดี๋ยวจะแนะนำคนให้รู้จัก”
“ได้ครับพี่เหลย เข้ามานั่งก่อนก็ได้นะครับ”
เสี่ยวเผิงเป็นผู้ช่วยของเหลยเชา เสิ่นหมิงคุ้นเคยกับเขาดี เคยกินข้าวด้วยกันอยู่หลายครั้ง
“ไม่ล่ะ ฉันจะไปดูว่าคนอื่นต้องการอะไรไหม พวกเขาเป็นคนที่ฉันพามาจากเป่ยผิง ต้องดูแลให้ดี”
“ได้ครับ ผมลงไปเดี๋ยวนี้” เสิ่นหมิงขยี้ตา ไม่ได้สนใจเหลยเชาต่อ เขาเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วใช้เวลาอีกพักหนึ่งสระผม
สิบห้านาทีต่อมา เสิ่นหมิงจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ลงมาชั้นล่าง ตอนนี้ในโถงมีคนนั่งคุยกันอยู่ไม่น้อย เขาจำได้ทันทีเจ็ดแปดคน
“พี่สวี!”
“อ้าว เสิ่นหมิง”
เสิ่นหมิงจับมือกับสวีเซิง แล้วส่งบุหรี่ให้หนึ่งมวน เขารู้จักสวีเซิงตอนทำคดีฆาตกรรมคืนฝนตกครั้งก่อน แต่อีกฝ่ายมาเข้าร่วมกลางคัน อยู่ได้แค่สองวันก็กลับไป สวีเซิงเป็นนักวาดภาพร่าง ฝีมือวาดภาพร่างของเขาช่วยไขคดีมาแล้วไม่น้อย