“ยังดูอะไรออกอีก?”
“ผู้ชาย อายุ 30-35 ปี สูง 170-173 เซนติเมตร หนัก 130-140 ชั่ง... ที่จริงผมคิดว่าช่วงอายุนี้อาจจะสูงไปหน่อย น่าจะประมาณ 33-35 ปี”
“จากการวิเคราะห์ทางจิตวิทยาของศาสตราจารย์หู คนร้ายคนนี้อยู่ในภาวะกดดันสูงมาเป็นเวลานาน ก่อคดีมา 6 ปี อีกทั้งการระเบิดอารมณ์ครั้งนี้ก็ไม่มีทางเกิดขึ้นฉับพลัน ความกดดันของเขาต้องค่อย ๆ สะสมจนถึงจุดวิกฤตก่อนถึงระเบิดออกมาได้ เพราะอย่างนั้นผมจึงคิดว่าอายุน่าจะสูงกว่านั้น”
“มีอะไรอีกไหม?”
หม่าอวี้หลินมองเสิ่นหมิงด้วยแววตาเป็นประกาย แทบไม่ได้สนใจรูปถ่ายในมือเสิ่นหมิงเลย
ในใจเขามีภาพผู้ต้องสงสัยชัดเจนอยู่แล้ว และสิ่งที่เสิ่นหมิงพูดก็แทบไม่ต่างจากที่เขาคิด ช่วงอายุที่เขาประเมินไว้ก็อยู่ที่ 33-35 ปี ที่ขยายช่วงอายุให้กว้างขึ้นตอนตรวจสอบ ก็แค่เพราะหัวหน้าชุดไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดในการทำงานเท่านั้น
“ไอ้สารเลวนี่ฆ่าคนแล้วเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อนไม่ชักช้า สภาพจิตใจแข็งแกร่งมาก ดูจากความยาวก้าวพวกนี้น่าจะประมาณ 50 เซนติเมตร เขาเดินช้ามาก ไอ้สารเลวนี่หยิ่งผยองเกินไปแล้ว”
“พูดได้ดี หลังฆ่าคนแล้วคนร้ายเดินช้าจริง ๆ ตอนนี้คุณเป็นหมอนิติเวชอยู่ที่อำเภอหรือ?”
“ใช่ครับ เป็นหมอนิติเวช”
“อยากมาเรียนกับผมสักพักไหม? ผมว่าความสามารถด้านการตรวจสอบรอยเท้าของคุณดีมาก เก่งกว่าลูกศิษย์ทึ่ม ๆ ของผมหลายคนนัก”
“อย่าเลยครับ ผู้อาวุโสหม่า ผมอุตส่าห์พาคนมาให้ แล้วคุณยังจะพาตัวไปอีก ผมกลับสำนักงานตำรวจมณฑลไปคงอธิบายไม่ได้แน่”
“ไป ๆ อย่ามาก่อกวน เรื่องอะไรก็มีส่วนกับคุณไปหมด”