“เหล่าหลัว!”
“อืม～”
เหลยเชาที่กำลังจำลองสถานที่เกิดเหตุได้ยินตี๋เหมิ่งเรียก จึงหันกลับมาแล้วเดินเข้าไปหา พลางยื่นมือขวาออกไปเตรียมจับมือ
“ลำบากเลยนะ อุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงนี่”
“ฟ้ามืดจะค่ำอยู่แล้ว ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ตอนแรกผมนึกว่าจำคนผิดเสียอีก”
“สถานที่เกิดเหตุเมื่อเดือนก่อน ถ้าไม่รอให้ฟ้ามืดก็จำลองเหตุการณ์ได้ไม่สมจริง” เหลยเชาจับมือตี๋เหมิ่งแล้วเขย่าแรง ๆ ดูตื่นเต้นอย่างยิ่งที่ตี๋เหมิ่งมาถึง “หนุ่มคนนี้คือเสิ่นหมิงใช่ไหม ดูกระฉับกระเฉงดีจริง ๆ”
“สวัสดีตอนเย็นครับ ผู้กำกับเหลย”
“สวัสดี ๆ”
แม้เสิ่นหมิงจะทักทายผู้กำกับเหลย แต่สายตากลับจับจ้องไปยังชายชราที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ และกำลังใช้ผงปูนขีดรอยเท้าบนพื้น
ชายชราร่างผอม ใบหน้าเรียวยาว ผิวคล้ำเล็กน้อย เสิ่นหมิงจำได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือผู้อาวุโสหม่า หรือหม่าอวี้หลิน ผู้ได้ฉายาว่าดวงตาเทพ
“เป็นยังไงบ้าง คุณมาที่นี่หลายวันแล้ว คืบหน้าอะไรบ้างไหม”
“จะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ช่วงสองสามวันนี้ผมให้ผู้อาวุโสเฉิงตรวจบาดแผลที่สมองของผู้เสียหายซ้ำอีกรอบ ให้ผู้อาวุโสหม่าจำลองสถานที่เกิดเหตุไปสามแห่ง ส่วนผู้อาวุโสจางกำลังจัดการเรื่องอุปกรณ์ พี่หูก็อยากเก็บตัววิเคราะห์จิตใจฆาตกรด้วยตัวเองอีกครั้ง พูดตามตรง ผมกดดันมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกคุณมาช่วยหรอก ผมก็รู้ว่าคุณยุ่ง มีคดีอยู่ในมือไม่น้อย”
“แค่คุณอยากให้ผมมา ก็โทรศัพท์มาบอกคำเดียวไม่ใช่หรือ ใครใช้ให้คุณทำงานอยู่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะล่ะ”
“พูดแบบนี้ก็หมดสนุกพอดี ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณไม่อยากคลี่คลายคดีนี้”