“พูดถึงคนหนุ่มสาวสมัยนี้นะ ว่างจนหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ”
“ฉันออกไปดูอีกทีดีกว่า อย่าให้สบตากันแล้วเปิดศึกอีกล่ะ”
เจ้าของร้านอาหารจานด่วนยืนอึ้งไปแล้ว พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก เขาก็รีบร้อนวิ่งออกมา ร้านเล็ก ๆ อย่างนี้ทนการตะลุมบอนไม่ไหวหรอก ใครจะคิดว่าลูกค้ากลุ่มใหม่ที่เพิ่งเข้ามาจะเป็นตำรวจกันหมด
จึงเกิดภาพเช่นนี้ขึ้น
เจ้าของร้านยืนกรานจะเลี้ยงโต๊ะของเสิ่นหมิง
เสิ่นหมิงยืนกรานจะจ่ายเงิน ทั้งสองฝ่ายยื้อยุดกันอยู่นาน สุดท้ายเสิ่นหมิงก็วางเงินสองร้อยหยวนแล้วรีบหนีไป
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมตำรวจถึงไม่สวมเครื่องแบบเวลาออกไปกินข้าว
เพราะเจอเรื่องแบบนี้ได้ง่ายเกินไป ทั้งยังเป็นเรื่องที่มีการกำชับกันภายในหลายครั้งแล้ว ดังนั้นเวลาตำรวจออกไปกินข้าวจึงมักใส่ชุดลำลอง หรือไม่ก็สวมเครื่องแบบไว้ข้างใน
เสิ่นหมิงรู้สึกว่าตัวเองขาดทุนยับ เพราะเจ้าของร้านไม่ยอมคิดเงินไม่ว่าจะพูดอย่างไร จริง ๆ แล้วเขาลองคำนวณคร่าว ๆ อาหารสี่อย่างกับแกงหนึ่งถ้วยแบบนี้ อย่างมากก็ราว 100 หยวน มีเพียงเครื่องในวัวที่อาจจะแพงหน่อย จานหนึ่งคงประมาณ 50 หยวน
ส่วนอีกสามจานก็ราว 50 หยวน แต่เสิ่นหมิงจ่ายแค่ 100 หยวนไม่ได้ ถ้าคิดออกมาแล้วเกินร้อยขึ้นมาจะกระอักกระอ่วนเกินไป สถานการณ์แบบนี้ทำได้แค่ยอมขาดทุน เพราะมื้อนี้เบิกค่าใช้จ่ายไม่ได้ โชคดีที่เสิ่นหมิงไม่ได้ขัดสนเงินจำนวนนี้
……
“ทุกคนดูเอกสารแผ่นแรกในมือ นี่คือเหยื่อรายแรกของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปี 2009”