“คนอยู่ไหน? คุมตัวไว้หรือยัง?”
“คุมไว้แล้ว เขายังคิดจะไป ผมบอกตรง ๆ ว่าไปไม่ได้แล้ว เขาเลยเริ่มร้อนใจนิดหน่อย”
“ลนลานไหม?”
“ไม่ค่อยลนครับ แค่ร้อนใจมาก”
“ร้อนใจก็ดีแล้ว! คัดลอกวิดีโอสอบปากคำส่งมาให้ฉันชุดหนึ่ง แล้วส่งหมายจับมาให้ด้วย ฉันจะเซ็นและประทับตราให้”
“คุณไม่กลับมาเองเหรอครับ?”
“กำลังกลับแล้ว พวกเราหาสามีและครอบครัวของหลี่อวี้เหมยเจอแล้ว ทุกคนยืนยันว่าหลี่อวี้เหมยรู้จักจูเสี้ยวเทียน ไม่ใช่แค่หลี่อวี้เหมยที่รู้จัก พวกเขาก็รู้จักด้วย เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน!”
“โห เพื่อนร่วมชั้นกันแท้ ๆ ยังกล้าบอกว่าไม่รู้จัก นี่มันโกหกหน้าตาเฉยชัด ๆ”
“คงคิดว่าพวกเรามีหลักฐานอะไรที่เป็นผลเสียกับเขาอยู่ในมือ เลยไม่กล้าบอกว่ารู้จักหลี่อวี้เหมย”
“ยังไงฉันก็ช่วยคุมตัวไว้ให้แล้ว ส่วนเบาะแสก็ต้องให้คุณไปหาเอง”
“ไม่เป็นไร คุณคุมตัวเขาไว้ให้ดี อีกชั่วโมงฉันก็ถึงแล้ว! ฉันจะสอบปากคำเขาเอง!”
ตี๋เหมิ่งวางสาย เหยียบคันเร่งรถของเสิ่นหมิงจนแทบมิด จากความเร็ว 80 เร่งขึ้นไปถึง 100 พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย
“ก๊อก ๆ ๆ~ ก๊อก ๆ ๆ~”
ขณะตี๋เหมิ่งกำลังขับรถ โทรศัพท์ที่เชื่อมต่อกับบลูทูธในรถก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ฮัลโหล ใครครับ?”
“ผมเอง เกาผิงจากฝ่ายการเมือง เสิ่นหมิงอยู่ในทีมคุณหรือเปล่า?”
“อยู่ครับ หลับอยู่ข้างหลัง ผมกำลังขับรถกลับสำนักงานตำรวจมณฑล มีอะไรหรือครับ?”
“เป็นเรื่องความดีความชอบของสหายเสิ่นหมิง ผมโทรหาเขาแล้วไม่มีคนรับ”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมให้เขาโทรกลับ ผมกำลังขับรถอยู่”