“อยู่ที่นี่หมดแล้วใช่ไหม?”
“อยู่ที่นี่หมดแล้ว เป็นของเดือนมิถุนายน ปี 2011 คุณไม่ได้ต้องการแค่เดือนมิถุนายนเหรอ?”
“ใช่ เอาแค่เดือนมิถุนายน” ตำรวจหัวหน้าทีมยิ้มพลางรับสมุดจากมืออีกฝ่าย ก่อนส่งให้เพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านหลัง
วันนี้โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งคึกคักมาก หรือจะพูดว่าคึกคักอยู่ตลอดก็ได้ ตำรวจกลุ่มละสามคนวิ่งวุ่นไปทั่วโรงพยาบาลเป็นระยะ ส่วนตำรวจหนุ่มที่รับหน้าที่จดบันทึกแทบจะเขียนจนมือหัก
ไม่มีอะไรผิดปกติ มีเพียงการซักถามและจดบันทึกที่น่าเบื่อหน่าย
จากตารางลงเวลาทำงานเห็นได้ชัดว่า ตลอด 30 วัน ตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 30 มิถุนายน ปี 2011 มีคนหยุดงานที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งจำนวนมาก
แต่พอจำกัดช่วงเวลาให้เหลือเพียงวันที่ 19 กับ 20 จำนวนคนก็ชัดเจนขึ้นทันที และชื่อของเฉาซวีก็ปรากฏอยู่ในนั้น
ในบันทึกลงเวลาของเฉาซวี วันที่ 19 ระบุว่าขาดงาน วันที่ 20 ก็เช่นกัน ส่วนวันที่ 21 ไม่มีบันทึก เพราะทางโรงพยาบาลรู้แล้วว่าเฉาซวีหายตัวไป
ไม่มีใครหยุดงานติดกันทั้งวันที่ 19 และ 20 แต่เพื่อความรอบคอบ ตำรวจที่ทำคดียังคงจดชื่อแพทย์และพยาบาลไม่กี่คนที่หยุดงานในสองวันนั้นไว้
เมื่อเทียบกับการสืบสวนที่มีข้อมูลอ้างอิงแบบนี้แล้ว งานลงพื้นที่ของทีมอื่นยากกว่ามาก
อย่างเช่นตำรวจที่กำลังตรวจสอบการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญและการยืมตัวผู้เชี่ยวชาญ เอกสารประเภทนี้แทบไม่เคยมีสำเนาสำรองโดยเฉพาะ แฟ้มที่ใช้เป็นหลักฐานข้อมูลได้กองปะปนกัน ไม่มีใครจัดเรียง หากอยากตรวจดูก็ต้องค้นหาเอง
พูดได้เต็มปากว่าเอกสารมีอยู่เต็มห้อง งานที่เดิมทีมีคนรับผิดชอบสามคนกลับต้องเพิ่มเป็นเก้าคน ถึงอย่างนั้นก็ยังใช้เวลาค้นถึงสามวันกว่าจะเสร็จ