“ไปเป่าซานเหรอ?”
“ใช่ ไปเป่าซาน”
“งั้นฉันขอกลับบ้านก่อนสักเที่ยวพอดี ทางผ่านอยู่แล้ว”
“กลับบ้านไปทำไม?” ตี๋เหมิ่งชะงักไป หวั่นว่าเสิ่นหมิงจะหนีไปอีก
“ฉันไปเป่าซานก็ไม่มีธุระอะไร ไม่กลับบ้านแล้วจะให้ทำอะไรล่ะ? ฉันคงไม่ไปเดินสอบถามกับคุณหรอก นั่นก็ไม่ใช่งานที่ฉันควรทำ ฉันเองยังไม่รู้เลยว่าพูดถูกหรือเปล่า”
“ไม่ได้ ๆ! คุณกลับไปไม่ได้!”
“ฉันกลับไปก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่กลับมา ถ้าไม่กลับบ้าน คุณจะหางานอะไรให้ฉันทำล่ะ? ให้นั่งเหม่ออยู่ที่นี่ทุกวันหรือไง?”
“คุณต้องไปกับฉัน!” ตี๋เหมิ่งโอบเสิ่นหมิงไว้ แล้วใช้แขนหนีบคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อย เป็นการจับชายหนุ่มมัดมือชกอย่างแท้จริง
“ทำอะไรน่ะ พี่เหมิ่ง คลายหน่อย!”
“คิดจะหนี อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะ เรื่องดี ๆ แบบนี้ไม่มีหรอก มาแล้วก็ยังคิดจะไป ฝันไปเถอะ!”
“พอ ๆ ๆ! ไปก็ได้!”
“เอากุญแจรถมาให้ฉัน!” ตี๋เหมิ่งพูดพลางเริ่มลงมือค้นตัวแล้ว
“ผมบอกเลยนะ ผู้กำกับตี๋ พฤติกรรมแบบนี้เข้าข่ายอะไร คุณก็รู้ว่ารถผมแพง ถ้ากล้าปล้น อย่างน้อยก็ติดคุกสิบปีขึ้นไป พอรวมกับตำแหน่งของคุณ โทษอาจหนักขึ้นอีก!”
“ฉันจะเพิ่มโทษให้คุณ! เพิ่มโทษให้คุณ!” ตี๋เหมิ่งออกแรงด้วยมือซ้าย จั๊กจี้รักแร้เสิ่นหมิงอย่างหนักจนเขาดิ้นไปมา
“อย่า ๆ! ให้แล้ว! ให้แล้ว!”
เสิ่นหมิงยอมแพ้ ส่งกุญแจรถให้ตี๋เหมิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายโอบเขาพาลงไปชั้นล่าง ระหว่างทางเรียกสายตาผู้คนมากมาย จนเสิ่นหมิงอับอายอยากหดหัวเข้าไปในเสื้อ
สุดท้ายเสิ่นหมิงก็หนีไม่พ้น สำนักงานตำรวจมณฑลระดมกำลังตำรวจมากกว่า 20 นาย ซึ่งล้วนเป็นมือดีด้านการลงพื้นที่สอบถาม โดยตี๋เหมิ่งออกประกาศขอความร่วมมือในการสืบสวน ให้สถานีตำรวจอำเภอเป่าซานช่วยประสานงาน