“ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้นี่เอง ถ้าญาติผู้เสียชีวิตไม่พูดขึ้นมา คงไม่มีใครตามหาถังเต๋อเจอจริง ๆ” หลังฟังการสอบปากคำแล้ว เสิ่นหมิงก็หยิบเอกสารในมือขึ้นมาอ่านทบทวนคร่าว ๆ อีกรอบ
“โบราณว่าไว้ว่า รักหน้าตาจนยอมลำบาก! ก็เขานั่นแหละ!” ตี๋เหมิ่งรับบันทึกการสอบปากคำมา ก่อนส่งคืนให้ตำรวจที่ทำคดีซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง “ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องที่ลูกชายฉ้อโกง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าลูกชายตายยังไง กลัวพูดไปก็เสียเปล่า แถมยังต้องเสียหน้าอีก”
“คนเป็นพ่อคนนี้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว กล้องวงจรปิดที่สวนสาธารณะปินเฉิงตรวจดูถึงไหนแล้ว มีเบาะแสไหม?”
“จะเร็วขนาดนั้นได้ยังไง เพิ่งตรวจไปนานแค่ไหนเอง รออีกสักสองสามวันค่อยว่ากันเถอะ ผมกำชับไว้หมดแล้ว ถ้ามีข่าวจะโทรหาผมทันทีแน่นอน”
“แล้วตอนนี้จะทำยังไงต่อ? ให้ผมทำอะไร? คงไม่ให้ผมหมกมุ่นอยู่กับคดีโครงกระดูกหรอกนะ ผมอ่านสำนวนมาทั้งวันแล้ว ยังไม่เห็นเบาะแสสักนิด” เสิ่นหมิงมองตี๋เหมิ่งอย่างอ้อนวอนพลางพูด
“พักคดีนั้นไว้ก่อนก็ได้ ช่วงนี้นายอยู่ที่สำนักงานตำรวจมณฑลไปก่อน หรือไม่ก็ลองหาอะไรในระบบดู?”
“มีคดีใหม่ไหม?”
“ที่นี่สำนักงานตำรวจมณฑลนะ ไม่ใช่สำนักงานตำรวจเมืองหรือสำนักงานตำรวจอำเภอ โทรแจ้งเหตุยังโทรเข้ามาที่นี่ไม่ได้เลย จะว่าไป อยากทำคดีใหม่หรือไง?”
“คดีใหม่มีเบาะแสเยอะกว่า แถมมีสถานที่เกิดเหตุให้ตรวจดูด้วย คดีเก่าถูกคุ้ยจนพรุนหมดแล้ว ผมเพิ่งมาทำงานสายนี้กลางคัน เลยไม่ถนัด” เสิ่นหมิงหน้าหนาเอ่ยข้อเสนอขึ้นมา เขาพบว่าคดีเก่าแทบไม่มีจุดไหนที่เขาจะช่วยได้ ดวงตาของเขาเหมาะกับการไปดูสถานที่เกิดเหตุมากกว่า ที่นั่นเขาถึงจะได้แสดงความสามารถ