“ฮัลโหล เสิ่นหมิง”
“พี่ใหญ่ ช่วยอะไรหน่อยสิ”
“อย่า ๆ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องเรียกพี่ใหญ่อะไรหรอก”
“พี่เหลย”
“ว่าไง!”
“ไพ่นกกระจอกสองวง!”
“สองวงฉันกินแล้ว เก้าเส้น”
เสิ่นหมิงได้ยินเสียงอีกฝั่งของสาย จึงขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหู
“ทำไมเงียบไปล่ะ พูดสิ”
“ผมได้ยินว่าพี่กำลังเล่นไพ่นกกระจอก คุยไม่สะดวกหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร พวกเดียวกันทั้งนั้น พูดมาได้เลย ไม่รบกวนหรอก”
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ผมอยากลงไปทำงานภาคสนาม แต่มีคนไม่ยอมให้ไป เลยย้ายผมมาที่สำนักงานตำรวจมณฑลให้ดูสำนวนคดี คดีเก่าที่ยังค้างอยู่พวกนั้นผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย วัน ๆ เอาแต่ดูสำนวนจนปวดหัวไปหมด พี่ช่วยคิดหาทางหน่อยสิครับ”
“ลงพื้นที่เหรอ ใครขวางนายไว้ เสี่ยวตี๋ยังจัดการไม่ได้อีกหรือ”
“พี่เหมิ่งเป็นแค่คนส่งข่าวครับ ผมเองก็จนปัญญา”
“งั้นมาอยู่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะเลยไหม”
“ที่นั่นยิ่งแย่กว่าอีกครับ สำนักงานตำรวจมณฑลยังไม่มีคดีให้ทำเลย ไม่ต้องพูดถึงกระทรวงความมั่นคงสาธารณะหรอก”
“นายอยู่สำนักงานตำรวจมณฑลตงซานใช่ไหม”
“ใช่ครับ ผมอยู่สำนักงานตำรวจมณฑล”
“เขาก็คงกลัวเสียคนมีฝีมือไป ไม่มีเจตนาร้ายหรอก”
“ผมรู้ครับว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ผมแค่ไม่อยากทำคดีที่ไม่มีเบาะแสอะไรเลย ความสามารถของผมตอนนี้ยังไม่ถึงขั้น ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมทำตามที่ผู้บังคับบัญชาสั่ง รอให้มีประสบการณ์มากกว่านี้ ต่อให้ไม่สั่งผมก็จะไปทำเองครับ”
“นายโทรมาหาฉัน ฉันก็ทำได้แค่ย้ายนายไปกระทรวงความมั่นคงสาธารณะหรือที่อื่น การโยกย้ายนายออกไปแบบนี้คงไม่เหมาะเท่าไร นายเข้าใจใช่ไหมว่าตัวเองไปอยู่สำนักงานตำรวจมณฑลได้ยังไง”