“ถังเต๋อ เป็นคนอำเภออวิ๋นไถ ปีนี้อายุ 45 ปี ส่วนสูงกับน้ำหนักตรงกับร่องรอยรองเท้าที่พบในโรงแรมทุกประการ ตอนนี้ทำงานรับจ้างอยู่ในเขตเมือง”
ตี๋เหมิ่งสวมเครื่องแบบตำรวจ มือหนึ่งถือปากกาเลเซอร์ ชี้ไปยังภาพถ่ายบนจอ
“ทุกคน มีความเห็นอย่างไรบ้าง?”
เสิ่นหมิงยกมือขวาขึ้น
“เสิ่นหมิง ว่ามา”
“ผมอยากถามว่า เจิ้งฉวนเย่กับฟู่หย่าหลอกเอาเงินคนในพื้นที่แล้วไม่หนีไปหรือครับ? ยังมาเช่าที่พักอยู่ในเขตเมืองอีก? ถ้าเป็นผมคงหนีไปต่างเมืองก่อน ไม่มีทางอยู่ที่นี่ต่อแน่ ถังเต๋อเป็นคนท้องถิ่น”
“คาดเดาได้สมเหตุสมผล” ตี๋เหมิ่งพยักหน้า “ลองสลับมุมคิดดูก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ถ้าผมเป็นหนึ่งในสองคนที่หลอกลวง ผมต้องเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้ดี พอจะหนีก็ขึ้นรถไปได้ทันที ไม่มีทางเปิดโอกาสให้เหยื่อตั้งตัว”
คนอื่น ๆ พากันแสดงความเห็นด้วย
“เพราะฉะนั้นต้องมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปโดยที่เราไม่รู้ เช่น ข่าวรั่ว หรือไม่ก็มีคนรู้ว่าพวกเขาเข้าเมืองมาขึ้นรถ เลยตามมาจนทัน”
ตี๋เหมิ่งกวาดตามองคนในห้องประชุม ก่อนเริ่มแบ่งงาน
“ผมต้องการคนออกไปทำงานภาคสนาม ไปอำเภออวิ๋นไถเพื่อสืบว่าเมื่อ 10 ปีก่อนถังเต๋อเกิดเรื่องอะไรขึ้น โดยเฉพาะข่าวลือเรื่องแต่งงาน และเขาเคยมาที่เมืองนี้ในช่วงนั้นหรือไม่!”
“เรื่องนี้เป็นหัวใจสำคัญที่สุดของคดี! ถ้าเขาจะแต่งงานก็ต้องกลับบ้านเกิดไปเตรียมงาน ปิดบังไม่ได้หรอก ถ้าแต่งไม่สำเร็จต้องมีคนรู้ไม่น้อย โดยเฉพาะญาติพี่น้องกับเพื่อนของเขา!”