“อย่าเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของผู้ต้องหาเด็ดขาด! ต่อให้เขาพูดได้ชัดเจนแค่ไหน ก็ต้องหาทางพิสูจน์ให้ได้”
ยังเป็นห้องประชุมห้องเดิม คนก็ยังเป็นกลุ่มเดิม หวังเทียนเลี่ยงถือเอกสารอยู่ในมือ แล้วเริ่มชี้แจงอย่างไม่เร่งรีบ
“ตอนแรกที่หวังซู่เหวินให้การ แม้จะยอมรับความผิดแล้ว แต่แรงจูงใจในการฆาตกรรมยังไม่ชัดเจน หากรีบเผยแพร่เรื่องนี้ออกไป ทั้งที่อินเทอร์เน็ตพัฒนาไปถึงขนาดนี้ เกรงว่าครอบครัวของจินจื้อกั๋วคงถูกคนมากมายด่าทอ!”
“สิ่งที่เราต้องทำคือยึดข้อเท็จจริงเป็นหลัก ห้ามด่วนตัดสินเรื่องใดง่าย ๆ ผมเห็นว่าพอรู้ว่าหวังซู่เหวินรับสารภาพ ท่าทีในการทำงานของเพื่อนร่วมงานบางคนก็หย่อนยานลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่การลงพื้นที่สอบถามและสืบสวนก็ยังทำแบบขอไปที”
“คนคนเดียวกัน บางคนถามจนได้ข้อมูล แต่อีกคนกลับถามอะไรไม่ได้เลย ผมไม่เชื่อหรอกว่าพยานเพิ่งนึกขึ้นมาได้เอง นั่นเป็นเพราะไม่ได้ตั้งใจทำงานต่างหาก!”
“พวกคุณคิดยังไง ผมรู้ดี ไม่ใช่เพราะเห็นว่าหวังซู่เหวินรับสารภาพแล้ว เลยมองว่าความขัดแย้งระหว่างเขากับจินจื้อกั๋วไม่สำคัญ ขอแค่พอผ่าน ๆ ไปก็พอหรือไง!”
“ถ้าพวกคุณมีท่าทีแบบนี้ ผมก็ต้องบอกว่างานตำรวจไม่เหมาะกับคุณ เรื่องนี้ผมจะไม่เอ่ยชื่อ หวังว่าเพื่อนร่วมงานบางคนจะรู้จักระวังตัว”
หวังเทียนเลี่ยงพูดว่าไม่เอ่ยชื่อก็จริง แต่ตอนพูดประโยคนี้เขายังเงยหน้ามองคนสองสามคนอยู่ดี คนที่ถูกจ้องต่างก็ก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าสบตาเขา
“เรื่องที่สอง หวังซู่หยา ลูกพี่ลูกน้องของหวังซู่เหวิน ในฐานะพยานคนสำคัญที่ถูกสงสัยว่าปกปิดการกระทำผิดของหวังซู่เหวินในคดีนี้ และตัวเขาเองก็เป็นผู้ต้องหาเหมือนกัน หวังว่าพวกคุณจะจัดการงานส่วนของเขาให้ดี ตอนขึ้นศาลอาจต้องให้เขาไปเบิกความเรื่องที่หวังซู่เหวินโอนเงิน ผู้รับผิดชอบที่เกี่ยวข้องต้องจัดเตรียมเอกสารให้เรียบร้อย”