“หวังซู่เหวิน ฉันจะพูดตรง ๆ นะ เราไปสอบถามคนงานในโรงงานที่คุณเคยทำงานมาก่อนแล้ว คำให้การของพวกเขาอาจไม่เหมือนกับที่คุณเล่า คุณมีอะไรจะพูดไหม?”
“ไม่เหมือนตรงไหน?”
“เรื่องที่คุณบอกว่ายืมเงินน่ะไม่ตรงกัน ส่วนเรื่องคนป่วยก็ไม่ได้ความอะไร กลับได้ยินข่าวเกี่ยวกับคุณมาไม่น้อย ชื่อเสียงคุณไม่ค่อยดีนัก”
“พวกนั้นพูดเหลวไหลทั้งนั้น จะเชื่อจริงจังได้ยังไง” หวังซู่เหวินไขว่ห้าง โยกขาไปมา ก่อนตอบอย่างไม่ยี่หระ
“งั้นให้เราไปตามคนที่ไม่พูดเหลวไหลมาดีไหม?”
“ใครไม่พูดเหลวไหล?” หวังซู่เหวินเงยหน้าถามอย่างสงสัย
“ภรรยาคุณ พ่อคุณ แล้วก็ลูกชายคุณ”
“ตึง!”
หวังซู่เหวินผุดลุกขึ้นทันที มือทั้งสองกระชากกุญแจมือที่คล้องติดกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองถูกล็อกไว้กับโต๊ะ
“นี่พวกคุณหมายความว่ายังไง! อะไรที่ควรให้ความร่วมมือผมก็ทำหมดแล้ว ยังจะไปยุ่งกับคนในครอบครัวผมอีกเหรอ?!”
“คำว่าไปยุ่งกับครอบครัวคุณหมายถึงอะไร? สถานการณ์แบบคุณยังไงก็ต้องแจ้งญาติอยู่แล้ว หรือว่าคุณไม่อยากยอมรับภรรยากับลูก?” เหลยเชาตอบกลับด้วยรอยยิ้มต่อหน้าหวังซู่เหวินที่กำลังเดือดดาล
“ไม่ต้องมาเล่นลิ้น คิดว่าผมไม่รู้หรือไงว่าพวกคุณจะทำอะไร อยากยั่วให้ผมโมโหใช่ไหม? งั้นก็มาลองดูกันว่าใครกันแน่ที่จะเดือดร้อน!”
“พูดอะไรของคุณ ขู่ผมเหรอ? ผมอุตส่าห์หวังดี ให้ครอบครัวคุณมาหา แต่คุณกลับพูดแบบนี้? หลายปีมานี้คุณแอบส่งเงินกลับบ้าน ลูกก็แทบไม่ได้เห็นหน้า ได้แต่ดูรูปประทังชีวิต ยังใช้ชีวิตแบบนี้ไม่พออีกหรือไง?”