“แม่! แม่!”
“โฮ่ง ๆ~ โฮ่ง ๆ~”
พอเสิ่นหมิงกลับมาถึงอำเภอชิงซาน ก็มีสุนัขสองตัววิ่งมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น หางของเจ้าตัวเล็กทั้งคู่แกว่งจนแทบจะพุ่งเข้าใส่ตัวเขาอยู่แล้ว
“ไป ๆ ตัวคันจะตายอยู่แล้ว รีบถอยไปเลย”
ฝนเพิ่งหยุดตก พื้นในอำเภอชิงซานจึงยังเปียกแฉะ อุ้งเท้าของสุนัขทั้งสองเปื้อนโคลนเต็มไปหมด พอเข้ามาคลอเคลียเสิ่นหมิง ก็กระทิ้งรอยอุ้งเท้ารูปดอกเหมยไว้บนกางเกงเขาหลายรอย
“โอ๊ย พวกแกสองตัวนี่น่ารำคาญจริง ๆ!”
“ฮ่า~ ฮ่า~ ฮ่า~ ฮ่า~”
เหม่ยฉิวกับเหม่ยทั่นฟังไม่รู้เรื่อง เอาแต่วิ่งกระโดดไปมา เดี๋ยวก็วิ่งไปบนสนามหญ้า เดี๋ยวก็พุ่งใส่เสิ่นหมิง อุ้งเท้าของพวกมันราวกับพู่กันที่หมึกหมดแล้ว ยังไปแตะโคลนบนสนามหญ้าเสียอีก
“กลับบ้านก็คือกลับบ้าน จะตะโกนทำไม ตกใจหมด” คุณพ่อเสิ่นในชุดนอนยืนอยู่ตรงประตูบ้าน พอเห็นเสิ่นหมิงในลานบ้านก็กลอกตาใส่
“แม่อยู่ไหนครับ?”
“แม่แกออกไปเดินซื้อของ หิวก็ไปหาอะไรกินในครัวเอง พ่อจะนอนต่ออีกหน่อย”
“ตอนนี้จะนอนไปทำไม กลางคืนไม่ต้องนอนหรือไง?”
“ตอนเที่ยงดื่มกับท่านลิ่วไปหน่อย มึนหัวนิดหน่อย”
“งั้นพ่อนอนเถอะ เดี๋ยวผมไปหาคุณยายข้างนอก”
“ในโรงรถมีของอยู่หลายลัง ตอนกลับก็เอาไปด้วย”
“รู้แล้วครับ ขาดอะไรผมค่อยซื้อเอง”
“เงินพอไหม?”
“พอครับ พ่อพักเถอะ ไม่ต้องห่วงผม”
“งั้นก็ให้อาหารหมาด้วยนะ เที่ยงพ่อยังไม่ได้ให้อาหาร”
“รู้แล้วครับ”
เสิ่นหมิงวางสัมภาระลง ก่อนรินน้ำเปล่าเย็น ๆ ให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วเอนตัวลงบนโซฟาลูบหมาอยู่ครู่หนึ่ง