“เลิกร้องได้แล้ว เป็นผู้ชายอกสามศอกจะร้องไห้ทำไม”
“เกิดอะไรขึ้นครับ หัวหน้าทีมเกา?”
เสิ่นหมิงเพิ่งขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาทำงาน หลังพักอยู่บ้านหนึ่งวัน ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมกุญแจมือและถอดเสื้อท่อนบน นั่งยอง ๆ เช็ดน้ำตาอยู่บนพื้น แผ่นหลังของเขาสักลายมังกรเขียวเต็มแผ่น ข้างกายมีคนสี่คนคอยเฝ้าอยู่
“จับได้ตอนตีสาม ข้อหาลักทรัพย์ในบ้าน”
“แล้วเสื้อผ้าล่ะ? ตอนขโมยของก็ถอดเสื้อด้วยเหรอ?”
“ตอนมันหนี ฉันคว้าเสื้อนอกไว้ได้ มันเลยถอดทิ้ง พอฉันตามไปจับเสื้อมันอีก มันก็ถอดอีกตัว เลยกลายเป็นแบบนี้แหละ”
“กลัวจนตัวสั่นขนาดนี้ ยังจะขโมยของอีก”
เสิ่นหมิงถอดหมวกกันน็อก จอดรถให้เรียบร้อยแล้วพูดขึ้น
“ใครกลัวกัน! ก็แค่ขโมยของเอง มีคนตั้งแปดคนกดฉันไว้ไม่ให้ลุก ทั้งที่บอกแล้วว่าจะไม่หนี ยังถอดกางเกงฉันอีก รองเท้าไม่เหลือไว้ให้สักคู่… ฮือ ๆ ๆ”
เสิ่นหมิงกำลังจะไปทำงานอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าคำพูดที่เอ่ยออกไปลอย ๆ จะทำให้ผู้ต้องหารู้สึกน้อยใจยิ่งกว่าเดิม
“ดูท่าทางร้องไห้ของนายสิ ลายสักเต็มแขนกับลายบนหลังนี่ช่างน่าเสียดายแทนจริง ๆ”
เกาหลงยิ้มล้อเขา
“ผมไปทำงานก่อนนะครับ หัวหน้าทีมเกา”
“ไปเถอะ ๆ”
เสิ่นหมิงเหลือบมองชายสักลายเต็มแขนอีกรอบ อยู่กับตำรวจมานาน เจอคนประหลาดแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น เวลาไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน เขามักได้ฟังเรื่องผู้ต้องหาสุดแปลกอยู่บ่อย ๆ
อย่างเช่นคนที่ปีนกำแพงหนีแล้วดันปีนเข้าไปในหน่วยตำรวจพิเศษ หรือโจรปล้นคนหนึ่งที่แย่งกระเป๋าผู้หญิงแล้ววิ่งหนีอย่างไม่ลืมหูลืมตา สุดท้ายก็พุ่งเข้าไปชนอกตำรวจนอกเครื่องแบบ ส่วนเรื่องที่พิลึกที่สุดคือชายชราอายุเจ็ดสิบกว่าโดนเด็กหญิงวัย 12 ปีลวนลามทางเพศอยู่ถึงสี่ปี สุดท้ายทนไม่ไหวจึงไปมอบตัว