“เหล่าจง ขอบคุณที่สนับสนุนงานของพวกเรานะ”
“หมายความว่ายังไง? ฉันฟังไม่เข้าใจเลย นี่มันอะไรกันแต่เช้า ฉันช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองสักหน่อย”
จงหลิงถือโทรศัพท์ด้วยมือซ้าย พลางปิดประตูรถไปด้วย แต่เช้าขนาดนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพื่อนเก่าคนนี้กำลังเล่นอะไรอยู่
“ไม่รู้เหรอ? ไม่รู้ก็ดี ไว้มีเวลาฉันจะไปดื่มกับคุณ”
“ตาเฒ่าหลี่นี่เล่นอะไรของเขา”
จงหลิงพึมพำขณะวางสาย แล้วเดินไปยังห้องทำงาน
“ผู้กำกับจง รายงานเมื่อสองวันก่อนครับ”
“วางไว้ก่อน เดี๋ยวฉันค่อยอ่าน”
จงหลิงเพิ่งรับน้ำร้อนมา จึงตอบไป
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ผู้กำกับจง”
“ลำบากแล้ว”
จงหลิงหมุนแก้วไปมา หยิบใบชาจากลิ้นชักใส่กระติกเก็บความร้อน แล้วเติมน้ำร้อนอีกแก้ว จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มเปิดรายงานดู เพียงแวบเดียวก็เห็นข้อมูลการส่งลายนิ้วมือของเสิ่นหมิง
“ตาเฒ่าหลี่นี่เอง มิน่าถึงโทรหาฉันแต่เช้า”
จงหลิงพลิกดูอีกสองสามหน้าอย่างลวก ๆ ก่อนจะถือกระติกเก็บความร้อนลุกขึ้น เดินไปยังห้องนิติเวช
……
“ซี๊ด... ฮ่า”
อากาศเริ่มเย็นลง พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนพฤศจิกายน ในกระติกเก็บความร้อนของเสิ่นหมิงจึงมีทั้งน้ำร้อนกับใบชาเพิ่มเข้ามา
“อาจารย์ วันนี้มีงานเยอะไหมครับ?”
“มีตรวจบาดแผลอยู่รายหนึ่ง น่าจะมาประมาณสิบโมงเช้า ถ้าคุณยุ่ง ฉันทำเองก็ได้”
“ไม่ยุ่งครับ ผมไปด้วย”
“ได้ งั้นพอเขามาถึงฉันจะเรียก”
เสิ่นหมิงพูดจบก็กลับไปนั่งที่ แล้วเริ่มทำเครื่องหมายจุดลักษณะเฉพาะบนลายนิ้วมือ
งานหลักของเขาคือหมอนิติเวช ต่อให้ต้องทำงานอย่างอื่น อย่างน้อยก็ต้องทำงานหลักของตัวเองให้เสร็จก่อน จะเอาแต่ไขคดีเพราะตัวเองทำได้ แล้วละเลยงานประจำไม่ได้ แบบนั้นมีแต่จะสร้างภาระให้คนอื่น